بازکاوی مفاهیم توسعه یافتگی برای خروج از فریز: با تاکید بر بحران های توسعه نیافتگی در ایران

توسعه نیافتگی ایران نتیجه نهادهای ضد توسعه ای است که از طریق یک توافق نانوشته، همه گروه های اجتماعی، از رانت خواران بزرگ تا مردم عادی، را در وضعیت «فریز اجتماعی» نگه می دارند. این وضعیت، که در آن حتی متکدیان برای حفظ سرقفلی جایگاه خود رقابت می کنند، ریشه در فقدان زبان مشترک گفت وگو، بی اعتمادی به قوانین، و عدم توازن در رفتارهای اجتماعی و فردی دارد. این مقاله، با الهام از مفهوم «بحران به علاوه یک جنبه ای دیگر»، استدلال می کند که توسعه نیافتگی ایران نه تنها نتیجه ساختارهای نهادی است، بلکه از یک بحران فرهنگی و روان شناختی نیز نشات می گیرد که اضطراب و انفعال اجتماعی را تقویت می کند. بازکاوی مفاهیم توسعه با رویکردی بین رشته ای و استفاده از طنز گزنده می تواند به ایجاد زبان مشترک، کاهش اضطراب اجتماعی، و تقویت سرمایه اجتماعی منجر شود. فرهنگ سازی، ایجاد نهادهای فراگیر، و توسعه پایدار نتیجه بازکاوی مفاهیم توسعه در این نظریه است. مفهوم «فریز اجتماعی»، که توسط حمیدرضا صفری پیشنهاد شده، به وضعیتی اشاره دارد که در آن نهادهای ضد توسعه، از طریق یک توافق نانوشته، همه گروه های اجتماعی را در جایگاه های ثابت و غیرپویا نگه می دارند. این وضعیت حتی در میان گروه های حاشیه ای، مانند متکدیان که برای حفظ سرقفلی جایگاه خود رقابت می کنند، مشهود است. نگارنده معتقد است که تحلیل علوم اجتماعی و توسعه بر اساس علوم طبیعی و دقیقه بوده و معتقد است که برای خروج از دور باطل توسعه نیافتگی در ایران بایستی آثار برجای مانده در قالب چالش ساختار بجران زای موجود را از آموزش غلط وارداتی شروع واصلاح کرد.

کلیدواژه ها:

فریز(عدم تحرک) اجتماعی ، دور باطل توسعه نیافتگی ، نهادهای ضد توسعه ، بحران توسعه ، ایران