رابطه سبک های فرزند پروری بر کاهش مشکلات رفتاری افراد دارای بیش فعالی

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سبک های فرزند پروری بر کاهش مشکلات رفتاری افراد دارای اختلال بیش فعالی انجام شد. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه والدین دارای دختر و پسر ۵ تا ۱۲ ساله مبتلا به اختلال بیش فعالی مراجعه کننده به مراکز کاردرمانی تشکیل دادند. روش نمونه گیری خوشه ای ۱۰۲ والد که دارای کودک مبتلا به اختلال بیش فعالی بودند، انتخاب شدند. بدین صورت که از بین کلنیک های درمانی، ۳ کلنیک درمانی نوین، طلوع و دنیای زیبا انتخاب شد و از بین مراجعه کنندگان ۱۰۲ والد دارای کودک ۱۲-۵ ساله مبتلا به اختلال بیش فعالی که بر طبق نظر متخصص و ظوابط تشخیصی پرسشنامه تشخیص اختلال بیش فعالی داده شد بود، انتخاب و با آزمون سبک های فرزند پروری دیانابامریند مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار پژوهش، پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند (۱۹۷۳) و پرسشنامه سیاهه رفتاری کودک آخنباخ نسخه والدین بود. در این پژوهش برای میزان ارتباط بین متغیرها از آزمون همبستگی پیرسون استفاده شده است. نتایج نشان داد که هرچه سبک فرزندپروری به روش اطمینان بخش افزایش یابد، شاهد کاهش مشکلات رفتاری این کودکان خواهیم بود. سبک فرزندپروری به روش سهل گیرانه و مستبدانه در کاهش مشکلات رفتاری تاثیری نداشته است و هرچه سبک فرزندپروری به روش سهل گیرانه و مستبدانه افزایش یابد، شاهد افزایش مشکلات رفتاری این کودکان خواهیم بود.