رابطه برنامه ریزی مشارکتی در مدرسه بر احساس تعلق به محیط یادگیری

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر برنامه ریزی مشارکتی مدرسه بر احساس تعلق دانش آموزان به محیط یادگیری، با رویکردی مروری و تحلیلی بر شواهد و مطالعات داخلی بود. با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی، یافته های مقالات علمی پنج سال اخیر مرتبط با مدارس ایران در محورهای برنامه ریزی مشارکتی، تعاملات اجتماعی، هویت جمعی، سلامت روان و موانع اجرایی در زمینه مشارکت آموزشی، طبقه بندی و تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد برنامه ریزی مشارکتی از طریق افزایش تعاملات اجتماعی، تقویت حس ارزشمندی و خودکارآمدی، ساخت هویت جمعی قوی و همچنین کاهش رفتارهای آسیب زا، به شکل معناداری احساس تعلق دانش آموزان به مدرسه را ارتقا می دهد. در عین حال، موانعی چون نگرش سنتی مدیران، ضعف آموزش معلمان و کمبود منابع، می تواند تحقق مشارکت را محدود سازد. بحث و نتیجه گیری پژوهش، ضمن مقایسه با تجربیات مدارس موفق داخلی و خارجی، تاکید کرد که توسعه بسترهای مشارکتی نیازمند تغییر فرهنگی، بازآموزی و توانمندسازی مدیران و آموزگاران، افزایش شفافیت و ایجاد ساختارهای عملیاتی حمایتگر است. یافته ها می تواند راهنمای کاربردی مدیران و معلمان مدارس جهت ارتقاء پیوند عاطفی و اجتماعی دانش آموزان با محیط یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی مشارکتی ، احساس تعلق ، محیط یادگیری ، مدرسه