کاربرد تقریب در طراحی و اجرای نقوش هندسی: بررسی شبکه زیر ساخت شطرنجی در ترسیمات نقوش هندسی هشت

روش های متعددی برای ترسیم نقوش هندسی وجود دارد. ترسیم با نرم افزارهایی مانند اتوکد (autocad) و یا جئوجبرا (GeoGebra) و اسکچپد جئومتر (Sketchpad geometer) و یا ترسیم دستی نقوش هندسی با ابزار خط کش و پرگار و یا شبکه اشکال منتظم انجام می گردد. هدف کلی این مقاله بررسی نقش تقریب در طراحی و اجرای نقوش هندسی در معماری ایران، با تمرکز بر مقایسه روش های سنتی مبتنی بر شبکه شطرنجی (تقریبی) و روش های زیرساخت شعاعی است. پژوهش حاضر در پی پاسخگویی به این پرسش اصلی است که چرا استادکاران، علی رغم آگاهی از خطاهای جزئی، از روش های تقریبی در ترسیم نقوش هندسی استفاده کرده اند. روش تحقیق به صورت کیفی و با رویکرد استدلال منطقی انجام شده است. در این راستا، شیوه های مختلف ترسیم دستی و سنتی (شبکه شعاعی و شطرنجی) بررسی، نمونه های شاخص بازسازی، و مزایا و محدودیت های هر روش تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهند که استفاده از تقریب در شبکه شطرنجی، باوجود ایجاد انحرافات جزئی در زوایا و تناسبات، مزایای عملی قابل توجهی داشته است. این مزایا شامل کاهش خطاهای ناشی از ترسیم دستی، تسهیل محاسبات مساحت و مصالح، سرعت در اجرا و آموزش، و امکان توسعه طرح های خلاقانه در محیط های غیرکارگاهی است. به ویژه، شبکه شطرنجی با ساده سازی فرایندهای هندسی، اجرای نقوش روی مصالحی مانند چوب، کاشی، و شیشه را تسریع کرده و نیاز به محاسبات پیچیده را مرتفع ساخته است. نتایج نهایی تاکید می کنند که تقریب نه تنها به عنوان یک محدودیت، بلکه به مثابه راه حلی هوشمندانه برای ترکیب دقت هندسی با خلاقیت هنری و سهولت اجرایی در سنت معماری ایران به کاررفته است.

کلیدواژه ها:

Geometric Patterns ، Approximation ، Gereh ، Grid Method ، نقوش هندسی ، تقریب ، گره ، شبکه شطرنج