مسئولیت مدنی پزشکی از راه دور (تله مدیسین) در حقوق ایران

پزشکی از راه دور یا دورپزشکی به کاربرد فناوری اطلاعات و ارتباطات، برای فراهم آوردن مراقبت بهداشتی، خدمات و حمایت از بیمار در زمانی که فاصله جغرافیایی بین بیمار و تیم درمان ، وجود دارد، گفته می شود. پزشکی از راه دور با طب سنتی (پزشکی از طریق عادی و معمول جامعه) تفاوت دارد. با توجه کاربرد آن برای درمان و سایر مسائل مثل آموزش و مشاوره پزشکی بین نقاط مختلف یک کشور و گاه فراتر از یک کشور، به وضوح نشان می دهد و می طلبد که یک قانون شایسته، تنظیم شده و خلاهای حقوقی آن را در سطح ملی و فراملی (مثل بحث حل تعارض در صلاحیت ها) حل کند. پس از بررسی های به عمل آمده متوجه شدیم، که در ایران، هیچ قانون مدونی که به صورت تخصصی به حل چالش های حقوقی در این زمینه بپردازد نداریم و با استفاده از سایر قوانین موجود و قیاس و دادن پیشنهاد، به حل مسائل می پردازند. هنگامی که خدمات پزشکی به روش عادی ارائه می شود، تشخیص روابط موجود میان بیماران و ارائه کنندگان خدمات آسان است. لیکن در ارائه خدمات به صورت پزشکی از راه دور، دخالت مستقیم یا غیرمستقیم حداقل یک پزشک که نه تنها از اعضاء مرکز درمانی نیست، بلکه در منطقه ای دوردست و گاه در کشوری دیگر حضور دارد، را می بینیم. آیا میان بیمار و پزشک مذکور رابطه ای اعم از قراردادی یا غیر قراردادی وجود دارد؟ از آنجایی که رابطه پزشک و بیمار، یک رابطه قراردادی است، تحت عنوان قرارداد درمان؛ برای حل تعارض مسائل مربوط به صلاحیت در ایران و قانون حاکم بر آن می توان، قانون محل انعقاد قرارداد، قانون اقامتگاه مشترک طرفین، قانون محل اجرای تعهد، قانون دولت متبوع طرفین یا قانون مورد تراضی طرفین را بر آن حاکم دانست. پزشکی از راه دور یا دورپزشکی به کاربرد فناوری اطلاعات و ارتباطات، برای فراهم آوردن مراقبت بهداشتی، خدمات و حمایت از بیمار در زمانی که فاصله جغرافیایی بین بیمار و تیم درمان ، وجود دارد، گفته می شود. پزشکی از راه دور با طب سنتی (پزشکی از طریق عادی و معمول جامعه) تفاوت دارد. با توجه کاربرد آن برای درمان و سایر مسائل مثل آموزش و مشاوره پزشکی بین نقاط مختلف یک کشور و گاه فراتر از یک کشور، به وضوح نشان می دهد و می طلبد که یک قانون شایسته، تنظیم شده و خلاهای حقوقی آن را در سطح ملی و فراملی (مثل بحث حل تعارض در صلاحیت ها) حل کند. پس از بررسی های به عمل آمده متوجه شدیم، که در ایران، هیچ قانون مدونی که به صورت تخصصی به حل چالش های حقوقی در این زمینه بپردازد نداریم و با استفاده از سایر قوانین موجود و قیاس و دادن پیشنهاد، به حل مسائل می پردازند. هنگامی که خدمات پزشکی به روش عادی ارائه می شود، تشخیص روابط موجود میان بیماران و ارائه کنندگان خدمات آسان است. لیکن در ارائه خدمات به صورت پزشکی از راه دور، دخالت مستقیم یا غیرمستقیم حداقل یک پزشک که نه تنها از اعضاء مرکز درمانی نیست، بلکه در منطقه ای دوردست و گاه در کشوری دیگر حضور دارد، را می بینیم. آیا میان بیمار و پزشک مذکور رابطه ای اعم از قراردادی یا غیر قراردادی وجود دارد؟ از آنجایی که رابطه پزشک و بیمار، یک رابطه قراردادی است، تحت عنوان قرارداد درمان؛ برای حل تعارض مسائل مربوط به صلاحیت در ایران و قانون حاکم بر آن می توان، قانون محل انعقاد قرارداد، قانون اقامتگاه مشترک طرفین، قانون محل اجرای تعهد، قانون دولت متبوع طرفین یا قانون مورد تراضی طرفین را بر آن حاکم دانست.

کلیدواژه ها:

پزشکی از راه دور ، تله مدیسین ، مسئولیت مدنی ، حقوق ایران