جایگاه سواد علمی-ادبی در برنامه ریزی درسی بین رشته ای معلمان مدارس ایران

در دنیای پیچیده و میان رشته ای امروز، نیاز به رویکردهای تلفیقی در آموزش بیش از پیش احساس می شود. در این میان، سواد علمی و سواد ادبی به عنوان دو توانمندی بنیادین شناختی و فرهنگی، می توانند مکمل یکدیگر باشند و در مسیر یاددهی-یادگیری، نقشی کلیدی ایفا کنند. سواد علمی شامل درک و تحلیل پدیده های علمی و توانایی استفاده از زبان علم است، در حالی که سواد ادبی شامل مهارت های خواندن، نوشتن، تفسیر و تولید معنا از طریق زبان و روایت می شود. برنامه ریزی درسی بین رشته ای، فرصتی برای معلمان فراهم می سازد تا این دو نوع سواد را با هم تلفیق کرده و آموزش را از حالت جزیره ای و محفوظاتی خارج کنند. این مقاله، جایگاه و اهمیت سواد علمی-ادبی را در طراحی برنامه های درسی میان رشته ای مدارس ایران مورد بررسی قرار می دهد و بر آن است که تلفیق خلاقانه زبان و علم، موجب افزایش مهارت تفکر انتقادی، درک مفاهیم پیچیده، و یادگیری معنادار در دانش آموزان می شود. با این حال، موانعی نظیر ساختار سنتی برنامه ریزی درسی، نبود آموزش کافی برای معلمان و کمبود منابع بومی سازی شده، اجرای این رویکرد را با چالش هایی همراه کرده است. در پایان، پیشنهادهایی برای تقویت این رویکرد از جمله آموزش معلمان، طراحی پروژه های تلفیقی، و بازنگری در شیوه های ارزشیابی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سواد علمی ، سواد ادبی ، برنامه ریزی درسی ، آموزش بین رشته ای ، معلمان مدارس ، یادگیری معنادار