بررسی تطبیقی خیار تدلیس با خیار عیب و خیار تخلف از وصف

تدلیس به معنای فریبکاری، با پوشیده ماندن عیب یا اظهار صفت کمالی مفقود، نسبت به مورد قرارداد، تحقق می یابد. در عین حال، خیار عیب و خیار تخلف از وصف نیز به ترتیب به واسطه عیب موجود و تخلف از وصف مشروط موضوعیت پیدا می کنند. وجود این وجه اشتراک چه بسا تمییز خیارات مذکور را در موارد مشابه، دشوار و در اجرای احکام با اشتباه مواجه کند. مع الوصف، غالب حقوقدانان با دخیل دانستن عنصر قصد و عمد در تحقق تدلیس، آن را از خیار عیب و تخلف از وصف تمییز داده و رابطه بین آنها را عموم و خصوص من وجه دانسته اند. لکن با عنایت به منابع فقهی به نظر می رسد چنین دیدگاهی با هدف شرع مقدس از  بنیانگذاری  خیارات جهت تدارک ضرر و زیان وارده تعارض داشته و در برخی مواقع، منجر به عدم تدارک خسارات طرف متضرر خواهد شد. لذا در راستای تامین غرض شارع در لزوم جبران ضرر و زیان طرف زیان دیده، بر آن شدیم ماهیت، آثار و احکام هر کدام از خیارات مذکور را مورد بررسی قرار داده تا بتوانیم رابطه و احیانا تفاوت بین آنها را به طور دقیق تبین نمائیم.

کلیدواژه ها:

تدلیس ، کتمان عیب ، تخلف از وصف ، حق فسخ ، تدارک ضرر