مقایسه اثر آنی تمرین هیپ هینج بر دامنه حرکتی خم شدن تنه در زنان با کمردرد مزمن غیراختصاصی

کمردرد مزمن غیراختصاصی به عنوان یکی از مهمترین اختلالات اسکلتی-عضلانی، تاثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی و عملکرد فیزیکی افراد دارد و حدود ۲۴ درصد جمعیت در طول زندگی خود این مشکل را تجربه می کنند. ریتم کمری-لگنی، به عنوان یک الگوی حرکتی پیچیده و چندبعدی، نقشی کلیدی در بهینه سازی حرکات تنه و توزیع نیروهای مکانیکی ایفا می کند؛ اما در افراد مبتلا به کمردرد مزمن، اختلالات قابل توجهی در این الگوی حرکتی دیده می شود. هدف از این پژوهش بررسی اثرگذاری آنی تمرین هیپ هینج بر دامنه ریتم کمری-لگنی در ۱۳ بیمار خانم ۴۳-۹۰ ساله مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی بود. این مطالعه با شاخص شدت درد با مقیاس دیداری درد ارزیابی گردید و در محیط آزمایشگاهی با استفاده از دستگاه موشن آنالیز جهت ارزیابی داده های کینماتیکی انجام شد. برای نرمال سازی داده ها از آزمون شاپیروویلک و برای مقایسه دو متغیر از آزمون تی زوجی استفاده شد. یافته های تحلیل آماری نشان داد که تمرین هیپ هینج موجب افزایش معنادار دامنه حرکتی و همچنین افزایش ریتم کمری-لگنی می شود (p = ۰.۰۰۱, t = -۸.۲۶). این بهبود، احتمالا ناشی از بازسازی الگوهای حرکتی و تعدیل توزیع نیروهای وارده بر کمر است که می تواند به کاهش درد و ارتقای عملکرد حرکتی منجر شود. نتایج این تحقیق حاکی از اهمیت به کارگیری رویکردهای مبتنی بر یادگیری حرکتی در مدیریت و توانبخشی کمردرد مزمن است و بر لزوم تمرکز بر تقویت حرکات لگن و بهینه سازی الگوهای حرکتی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کمردرد مزمن غیراختصاصی ، ریتم کمری-لگنی ، هیپ هینج ، یادگیری حرکتی ، خم شدن تنه