مقایسه تعادل ایستا و پویا در دختران نوجوان با و بدون سندرم متقاطع فوقانی

سندرم متقاطع فوقانی یک ناهنجاری اسکلتی-عضلانی است که منجر به تغییرات وضعیتی ازجمله سر به جلو، شانه جلو و کیفوز می گردد. تعادل به عنوان یکی از مهم ترین اجزای وضعیت بدن ممکن است با این سندرم کاهش یابد. این مطالعه، تعادل ایستا و پویا را در دختران نوجوان با و بدون سندرم متقاطع فوقانی مقایسه می کند. طرح تحقیق علی-مقایسه ای و از نوع توصیفی است. جامعه آماری، کلیه دانش آموزان دختر ۱۳-۱۰ ساله شهر خلخال در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۱ بود که از میان آن ها ۶۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود، پس از غربالگری با استفاده از صفحه شطرنجی در دو گروه سالم (۳۰ نفر) و مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی (۳۰ نفر) قرار گرفتند. تعادل ایستا با آزمون بس و تعادل پویا با آزمون Y ارزیابی شدند. داده ها در دو بخش آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (آزمون های کولموگروف-اسمیرنوف، لوین و تی مستقل) با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۳۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین نمرات تعادل ایستا و پویا در دختران نوجوان با و بدون سندرم متقاطع فوقانی، تفاوت معنی داری وجود دارد (۰۵/۰>P) و با توجه به مقادیر میانگین متغیر تعادل در دو گروه می توان نتیجه گرفت که نمرات تعادل ایستا و پویا در گروه سالم، باالتر از گروه مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی است. پیشنهاد می شود مربیان، درمانگران و فیزیوتراپیست ها جهت کاهش تاثیرات منفی سندرم متقاطع فوقانی در دختران نوجوان به متغیر تعادل توجه کنند.

کلیدواژه ها:

سندرم متقاطع فوقانی ، تعادل ایستا و پویا ، نوجوانان دختر