بررسی نقش آموزش مبتنی بر بازی در بهبود عملکرد یادگیری دانش آموزان ابتدایی

ایجاد موقعیت های یادگیری تعاملی از روش های مطلوب آموزش و پرورش است که پژوهشگران و دانشمندان این حوزه بر اهمیت آن تاکید دارند. این محیط ها شامل موقعیت هایی هستند که دانش آموزان به جای گیرنده های غیرفعال اطلاعات، به طور مستقیم و فعالانه در فرآیند یادگیری مشارکت دارند. آموزش مبتنی بر بازی به عنوان یکی از روش های نوین آموزشی، تاثیر قابل توجهی بر بهبود عملکرد تحصیلی و ارتقای مهارت های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان ابتدایی دارد. این مقاله با استفاده از روش تحقیق کتابخانه ای و اسنادی، به بررسی نقش آموزش مبتنی بر بازی در بهبود عملکرد یادگیری دانش آموزان ابتدایی می پردازد. بازی فعالیتی طبیعی، لذت بخش و شگفت انگیز است که وسیله ای برای بیان احساسات، برقراری روابط، توصیف تجربیات و خودشناسی کودکان است. بازی برای کودکان ضروری است و نقش ویژه ای در رشد ذهنی، جسمی و اجتماعی آنها ایفا می کند. به همین دلیل بازی برای کودکان یک فعالیت حیاتی و جدی محسوب می شود که نمی توان آنها را از این تجربه مهم بازداشت. در این مطالعه، جنبه های مختلف این روش، از جمله تاثیر آن بر تقویت انگیزه یادگیری، بهبود تعاملات دانش آموزان و ایجاد محیطی جذاب و تعاملی در کلاس درس، مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج حاکی از آن است که بهره گیری از بازی های آموزشی، علاوه بر افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، به تثبیت یادگیری و ارتقای کیفیت آموزش کمک می کند. در پایان، پیشنهادهایی کاربردی برای طراحی و پیاده سازی برنامه های آموزشی مبتنی بر بازی با توجه به نیازهای دانش آموزان ابتدایی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر بازی ، دانش آموزان ابتدایی ، بهبود عملکرد یادگیری