نقش آموزش مهارت های اجتماعی در کاهش تعارضات میان فردی دانش آموزان
سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 93
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
PJLCONFE01_3692
تاریخ نمایه سازی: 22 تیر 1404
چکیده مقاله:
در جوامع امروزی، مدارس به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی و تربیتی، نقش بسزایی در شکل گیری شخصیت، هویت فردی و اجتماعی دانش آموزان ایفا می کنند. یکی از چالش های عمده در محیط های آموزشی، بروز تعارضات میان فردی میان دانش آموزان است که می تواند پیامدهایی مانند کاهش انگیزه تحصیلی، افت عملکرد آموزشی، کاهش سلامت روان و ایجاد جو ناسالم مدرسه را به همراه داشته باشد. آموزش مهارت های اجتماعی به عنوان رویکردی پیشگیرانه و مداخله ای، می تواند نقش موثری در کاهش تعارضات و تقویت تعاملات مثبت میان دانش آموزان ایفا کند.مهارت های اجتماعی شامل مجموعه ای از رفتارها، توانایی ها و دانش هایی هستند که افراد را قادر می سازند ارتباط موثر، مسئولانه و همدلانه با دیگران برقرار کنند، احساسات و هیجانات خود و دیگران را به درستی تشخیص دهند، مشکلات و تعارضات را به شیوه ای سازنده حل نمایند و همکاری و مشارکت گروهی را ارتقا بخشند. در این راستا، آموزش مهارت هایی نظیر برقراری ارتباط کلامی و غیرکلامی موثر، گوش دادن فعال، احترام به تفاوت ها، مدیریت خشم، همدلی، حل مسئله، تصمیم گیری و مهارت های مذاکره در قالب برنامه های درسی و فوق برنامه، اهمیت ویژه ای می یابد.مطالعات متعدد نشان داده اند که دانش آموزانی که تحت آموزش مهارت های اجتماعی قرار می گیرند، توانایی بیشتری در مدیریت تعارض ها، کاهش سوءتفاهم و پیشگیری از تشدید اختلافات دارند. آموزش مهارت های اجتماعی، دانش آموزان را قادر می سازد تا به جای رفتارهای پرخاشگرانه یا کناره گیری منفعلانه، راهکارهای سازنده برای رفع تعارضات انتخاب کنند، مسئولیت پذیری اجتماعی بیشتری نشان دهند و در دستیابی به توافق های دو جانبه موفق تر عمل نمایند. افزون بر آن، تقویت مهارت های اجتماعی در کودکی و نوجوانی، بنیان سلامت روانی و اجتماعی آنان را در بزرگسالی نیز استحکام می بخشد.در مجموع، آموزش هدفمند و نظام مند مهارت های اجتماعی می تواند با کاهش میزان تعارضات میان فردی در مدارس، بهبود کیفیت روابط میان دانش آموزان، ترویج فرهنگ گفت وگو، کاهش رفتارهای پرخطر و افزایش احساس امنیت و تعلق در فضای مدرسه را به دنبال داشته باشد. تداوم این آموزش ها همچنین زمینه ساز رشد سرمایه اجتماعی، عدالت آموزشی و تربیت شهروندانی مسئول، خلاق و توانمند خواهد بود. بر این اساس، توجه به بسترهای فرهنگی، امکانات مدارس، آموزش تخصصی معلمان و همکاری خانواده ها از پیش شرط های موفقیت بلندمدت آموزش مهارت های اجتماعی برای کاهش تعارضات میان فردی دانش آموزان به شمار می آید.
کلیدواژه ها:
نویسندگان