جایگاه تربیت توحیدی در سندتحول بنیادین آموزش و پرورش

در دنیای پرتحول امروز، نظام های آموزشی برای پاسخ گویی به نیازهای عمیق هویتی و معنوی نسل جدید، ناگزیر از بازاندیشی در رویکردهای تربیتی خود هستند. سند تحول بنیادین آموزش و پرورش جمهوری اسلامی ایران، به عنوان نقشه راه جامع برای هدایت نظام تعلیم و تربیت، بر مبانی اصیل دینی و فرهنگی استوار است که در راس آن، تربیت توحیدی جایگاهی ممتاز دارد. این سند، تربیت را فرایندی می داند که باید به رشد همه جانبه انسان بر مبنای فطرت الهی منجر شود، و هدف نهایی آن، پرورش انسان موحد، مسئول و آگاه در برابر خداوند، خویشتن، دیگران و جهان است. تربیت توحیدی در این سند، نه فقط به عنوان یک اصل اعتقادی، بلکه به عنوان زیربنای همه ساحت های تربیت شامل تربیت علمی، اعتقادی، اخلاقی، اجتماعی، هنری و زیستی مورد تاکید قرار گرفته است. این رویکرد با هدف احیای هویت دینی-ایرانی دانش آموزان، مقابله با چالش های فرهنگی و تهاجم نرم و نیز ساخت تمدن نوین اسلامی طراحی شده است. در این راستا، نقش معلمان، برنامه های درسی، محیط مدرسه، خانواده و رسانه ها در تحقق تربیت توحیدی به صورت شبکه ای درهم تنیده و مکمل در نظر گرفته شده اند. این پژوهش بر آن است تا جایگاه بنیادین تربیت توحیدی در سند تحول بنیادین را بررسی کرده و نشان دهد که چگونه می توان از طریق راهبردهای اجرایی، تربیتی و مدیریتی، این هدف والای دینی را در ساختار آموزشی کشور نهادینه کرد تا زمینه ساز تعالی معنوی نسل آینده باشد.