بهره برداری از عوامل پیشگیرانه روانشناختی در پیشگیری از خودزنی ناویان وظیفه تیپ های تفنگدار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران

پژوهش حاضر با هدف تبیین چگونگی پیشگیری از خودزنی ناویان وظیفه تیپ های تفنگدار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران با بهره گیری از عوامل پیشگیرانه روانشناختی صورت پذیرفته است. عوامل پیشگیرانه روانشناختی با مولفه های: غربالگری، آموزش و توجیه و رفتار با ناویان مورد ارزیابی قرارگرفته است. خودزنی همان صدمه زدن فیزیکی به خود است. خودزنی از آسیب های مهم اجتماعی است که در همه جوامع بشری وجود دارد. کسانی که زندگی را پدیده ای با معنا می دانند و به آن تعلق خاطر دارند، تمایلی به نابود کردن خود ندارند اما در مقابل، افرادی که زندگی را پوچ و عبث می دانند و هدفی برای خود متصور نیستند، از زندگی ناامید می شوند و در صورت تداوم ناامیدی، دست به خودزنی می زنند. شمار افرادی که دست به این اعمال آسیب زا نسبت به خود می زنند رو به افزایش است و اغلب بدون قصد خودکشی صورت گرفته و منجر به صدمات سطحی می شود نه صدمات عمقی و جدی و اغلب پوست و بافت بدن صدمه می بیند. پژوهش حاضر از نوع کاربردی، روش توصیفی با رویکرد آمیخته انجام شده است. به منظور دستیابی به اهداف پژوهش جامعه آماری از میان فرماندهان سابق و حاضر تیپ های تفنگدار، فرماندهان تا رده گردان و گروهان تیپ های تفنگدار، روسا و کارکنان بازرسی و ایمنی تیپ های تفنگدار، روانشناسان و کارشناسان در امر پایش سلامت نداجا و آجا و کارکنان سازمان قضایی نیروی های مسلح بوده که این افراد به جهت موقعیت شغلی (سابقه و تجربه) از ویژگی ها و خصوصیات لازم در این زمینه برخوردار بوده و با عوامل، مسائل و پیامدهای خودزنی و خودکشی آشنایی کامل داشتند که با انظر استاد راهنما و مشاور محترم ۱۰۰ نفر انتخاب شد که بر اساس آن حجم نمونه، استفاده از روش نمونه گیری کوکران و مورگان، ۷۹ نفر محاسبه شده است.داده ها و اطلاعات کیفی، در این پژوهش با استقاده از از ابزارهای تحلیل محتوا پس از جمع آوری اطلاعات، طبقه بندی، ...

کلیدواژه ها:

خودزنی ، ناویان ، تیپ های تفنگدار دریایی