مرور الگوهای آموزش مبتنی بر خودشکوفایی در نظام آموزش و پرورش

خودشکوفایی، به عنوان اوج نیازهای انسانی در نظریه آبراهام مزلو، بیانگر تحقق کامل پتانسیل های فردی و رسیدن به بالاترین سطح رشد روان شناختی است. در نظام آموزش و پرورش، توجه به خودشکوفایی دانش آموزان و معلمان از اهمیت حیاتی برخوردار است، زیرا می تواند به افزایش انگیزش، خلاقیت، سازگاری و در نهایت، بهبود عملکرد تحصیلی و حرفه ای منجر شود. این مقاله مروری به بررسی الگوهای آموزش مبتنی بر خودشکوفایی در نظام آموزش و پرورش می پردازد و ابعاد مختلف آن را از منظر نظری و کاربردی تحلیل می کند. در این پژوهش، تلاش شده است تا با مرور ادبیات موجود، نقش عوامل فردی و محیطی، مانند هوش هیجانی، خودکارآمدی، تاب آوری، سلامت سازمانی، و سبک های یادگیری، در فرایند خودشکوفایی تبیین شود. همچنین، تاثیر آموزش خودشکوفایی بر خودارزشمندی معلمان و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که خودشکوفایی نه تنها یک هدف فردی، بلکه یک ضرورت اجتماعی است که می تواند به تربیت نسلی خودباور، خلاق و مسئولیت پذیر کمک کند. بنابراین، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی که زمینه ساز خودشکوفایی باشند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این برنامه ها باید بر توسعه مهارت های فردی، افزایش آگاهی از نقاط قوت و ضعف، پرورش تفکر انتقادی و توانایی حل مسئله، و ایجاد محیطی حمایتی و تشویق کننده تمرکز داشته باشند. در نهایت، این مقاله بر لزوم یک رویکرد جامع و یکپارچه در نظام آموزشی برای رشد خودشکوفایی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

خودشکوفایی ، آموزش و پرورش ، انگیزش ، خلاقیت ، سلامت روان