رابطه بین سطح هوش عاطفی معلمان و دانش آموزان و توانایی آن ها در مدیریت بحران های رفتاری دانش آموزان

در دنیای امروز که تعلیم و تربیت یکی از بنیادی ترین ارکان توسعه پایدار جوامع به شمار می رود، نقش معلم نه تنها به عنوان انتقال دهنده دانش، بلکه به عنوان تسهیل گر رشد همه جانبه دانش آموزان بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. در این میان، توانایی معلمان در مدیریت موثر کلاس درس، به ویژه در مواجهه با بحران ها و رفتارهای چالش برانگیز دانش آموزان، یکی از شاخص های اصلی موفقیت در فرآیند آموزشی و تربیتی محسوب می شود. از جمله عوامل مهمی که می تواند بر توانایی معلمان در مدیریت این موقعیت ها اثرگذار باشد، هوش عاطفی است؛ مفهومی چندوجهی که به توانایی فرد در شناخت، درک، تنظیم و به کارگیری موثر هیجانات خود و دیگران اشاره دارد. هوش عاطفی در سال های اخیر به عنوان یکی از مولفه های اساسی موفقیت شغلی، به ویژه در حرفه های مرتبط با تعامل انسانی از جمله تدریس، مورد توجه گسترده قرار گرفته است. تحقیقات نشان داده اند که معلمانی که از سطح بالاتری از هوش عاطفی برخوردارند، نه تنها در ایجاد روابط موثر با دانش آموزان، همکاران و والدین موفق ترند، بلکه در مواجهه با چالش های رفتاری دانش آموزان نیز توانمندتر ظاهر می شوند. این معلمان قادرند با درک عمیق تری از احساسات و نیازهای دانش آموزان، واکنش های سازگارانه تری ارائه دهند و از تشدید تنش ها جلوگیری کنند. همچنین می توانند با استفاده از مهارت های تنظیم هیجان، محیطی امن، حمایت گر و مثبت در کلاس درس ایجاد نمایند که خود موجب کاهش بروز بحران های رفتاری خواهد شد. از سوی دیگر، دانش آموزان نیز به عنوان دریافت کنندگان خدمات آموزشی و تربیتی، در صورتی که از سطح مناسبی از هوش عاطفی برخوردار باشند، توانایی بهتری در کنترل هیجانات، حل تعارضات، همدلی با دیگران و انطباق با انتظارات رفتاری محیط آموزشی خواهند داشت. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به رابطه بین سطح هوش عاطفی معلمان و دانش آموزان و توانایی آن ها در مدیریت بحران های رفتاری دانش آموزان شود. نتایج به دست آمده حاکی از

کلیدواژه ها:

هوش عاطفی ، معلمان ، دانش آموزان ، مدیریت بحران های رفتاری ، دانش آموزان