تاثیر معماری و طراحی فضاهای عمومی بر کاهش یا افزایش جرائم

امنیت شهری و کاهش ناهنجاری های اجتماعی مقوله ای است که به صورت ناگسستنی با اصول طراحی فضاهای شهری پیوند خورده است، به گونه ای که کاربرد هوشمندانه ی اصول طراحی محیطی مبتنی بر پیشگیری از جرم می تواند به عنوان راهبردی موثر در ارتقای ایمنی فضاهای عمومی و کاهش همزمان جرایم و احساس ناامنی ایفای نقش نماید. در عصر حاضر که پایداری شهری به عنوان پارادایمی کلانگر بر روند برنامه ریزی و طراحی حاکم است، شواهد متقن حاکی از آن است که پدیده ی جرم و ترس ناشی از آن قادر است با تهدید ابعاد مختلف پایداری، زیرساخت های اجتماعی و کالبدی شهرها را با چالش های بنیادین مواجه سازد. تجربیات جهانی و داخلی به وضوح نشان می دهد که رویکردهای تقابلی صرف مبتنی بر گسترش نیروهای انتظامی، تشدید مجازات ها و توسعه ی نهادهای قضایی، بدون توجه به ریشه یابی علل وقوع جرایم، از کارایی لازم در ایجاد امنیت پایدار برخوردار نبوده و اندیشمندان علوم اجتماعی همواره بر شناسایی و خنثی سازی عوامل زمینه ساز جرم به عنوان موثرترین راهبرد پیشگیرانه تاکید نموده اند. این پژوهش که با روش توصیفی-تحلیلی و از طریق مطالعات کتابخانه ای صورت پذیرفته است، با واکاوی نظریه های جرم شناسی محیطی در صدد تبیین این گزاره است که چگونه ویژگی های کالبدی و محیطی می توانند بسترساز وقوع رفتارهای مجرمانه گردند و در عین حال با ارائه ی راهکارهای طراحی هدفمند، به حذف فضاهای مستعد جرم و کاهش فرصت های بزهکاری در محیط های شهری بینجامند.

کلیدواژه ها:

امنیت شهری ، ناهنجاری های اجتماعی ، طراحی فضاهای شهری ، جرم شناسی محیطی ، ایمنی فضاهای عمومی