بررسی تغییرات فیزیولوژیکی گیاه گندم در پاسخ به تیمار سیلیکات پتاسیم تحت شرایط تنش خشکی

تنش خشکی یکی از مهمترین عوامل محدود کننده رشد و عملکرد گیاهان زراعی به ویژه گندم (Triticum aestivum L) در اقلیم های خشک و نیمه خشک به شمار می رود. کاهش پتانسیل آب، خاک، افت فتوسنتز، افزایش تنفس، اختلال در تعادل یونی، کاهش جذب عناصر غذایی و تولید گونه های فعال اکسیژن (ROS) از مهمترین آثار تنش خشکی هستند که موجب کاهش عملکرد و اختلال در فرآیندهای فیزیولوژیکی گیاه می شوند. در سال های اخیر، استفاده از ترکیبات سیلیکات های نظیر سیلیکات پتاسیم به عنوان تیمار کمکی برای بهبود پاسخ های فیزیولوژیکی گیاهان تحت تنش های غیرزیستی مورد توجه زیادی قرار گرفته است. مطالعات مروری نشان می دهند که مصرف سیلیکات پتاسیم می تواند با افزایش غلظت کلروفیل، بهبود تعادل آبی برگ، افزایش فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدان نظیر کاتالاز و پراکسیداز، کاهش نشت یونی و حفظ پایداری غشای سلولی سبب بهبود شاخص های فیزیولوژیکی گندم تحت شرایط خشکی می شود. همچنین، این تیمار باعث بهبود کارایی فتوسنتز، کاهش دمای برگ و افزایش تحمل به تنش از طریق سازوکارهای فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی می گردد. در مجموع، مرور مطالعات موجود نشان می دهد که سیلیکات پتاسیم یک ابزار موثر برای بهبود تحمل به خشکی در گندم است، اما نیاز به تحقیقات تکمیلی درباره دز، بهینه زمان، مصرف و واکنش ارقام مختلف گندم همچنان احساس می شود.

کلیدواژه ها:

تنش خشکی ، گندم ، فیزیولوژی گیاهی ، سیلیکات ، پتاسیم ، آنزیم های آنتی اکسیدان ، کلروفیل