مقایسه تطبیقی چهار روش تصفیه فاضلاب (بیولوژیکی، تالاب مصنوعی، سیستم غشایی، الگون) با رویکرد اقتصادی، عملکردی و زیست محیطی

استفاده مجدد از فاضلاب و پساب برای مصارف کشاورزی و آبیاری، از دیرباز در بسیاری از نقاط جهان رایج بوده است. رشد بیرویه جمعیت، افزایش مهاجرت به شهرها و گسترش شهرنشینی، بهبود کیفیت زندگی و توسعه صنایع باعث افزایش چشمگیر تولید فاضلاب در مناطق شهری شده است. این در حالی است که طبیعت توان پالایش این حجم از فاضلاب را نداشته و با محدودیت های زیادی مواجه است. مساله مهم کیفیت فاضلاب تصفیه شده می باشد که بیشتر با نوع مصارف در زمینه های کشاورزی و صنعتی ارتباط مستقیم دارد. جهت بررسی این موضوع استفاده از استانداردها، ضوابط فنی و معیارهای اجرایی است. بررسی روشهای تصفیه فاضلاب باید به عنوان بخشی از راهبردهای مدیریت شهری دیده شود. در چنین ساختاری، مفاهیمی مانند حداکثر استفاده از فاضلاب، شناسایی منابع قابل تجدید، بازچرخانی و بازیافت نقش کلیدی خواهند داشت. به فاضلاب نباید صرفا به چشم یک ماده زائد نگاه کرد، بلکه باید آن را مبنعی با ارزش، قابل بازیافت و تجدیدپذیر دانست که می تواند در چارچوب های اقتصادی، زیست محیطی و عملکردی مورد استفاده مجدد قرار بگیرد. در بررسی های انجام گرفته کیفیت پساب های خروجی از تصفیه خانه ها جهت آبیاری فضای سبز با روش های از جمله تصفیه بیولوژیکی، تالاب های مصنوعی، تصفیه با استفاده از غشاها، تصفیه با سیستم های الگون مورد بررسی قرار گرفت. شاخص های کیفی شامل BOD (میزان اکسیژن خواهی بیولوژیکی)، COD (میزان اکسیژن خواهی شیمیایی)، TSS (مواد جامد معلق در آب)، مورد ارزیابی قرار گرفت. بررسی های انجام شده به این نتیجه رسید که از نظر شاخص های استاندارد باالترین سطح کیفیت تصفیه فاضلاب با استفاده از روش فناوری غشایی می باشد، اما از نظر اقتصادی جزو روش های مقرون به صرفه نمی باشد، در حالی که برای مناطق کم درآمد یا دارای زمین وسیع، تالابهای مصنوعی و الگونها راهکارهای اقتصادی و قابل اتکا هستند.

کلیدواژه ها:

پساب ، تصفیه ، فاضلاب ، غشایی ، الگون ، بیولوژیکی