بررسی کیفیت آب رود تجن شهرستان ساری با رویکرد کیفی و زیستی

افزایش جمعیت، توسعه صنایع، تغییر اقلیم و آلایندههای محیط زیستی باعث کاهش کیفیت منابع آب در دسترس گردیده است. امروزه، محدودیت منابع آب شیرین و حفظ کیفیت آنها بزرگترین چالش فرا روی مدیریت منابع آب است. آب رودخانه ها بیش از آب هر منبع دیگری برای مصارف گوناگون استفاده میشوند. این مطالعه با هدف ارزیابی کیفیت آب رودخانه تجن توسط شاخص کیفیت آبهای سطحی ایران (IRWQI) طراحی و اجرا گردید. شاخص NSFWQI کیفیت آب رودخانه را در طبقه فقیر، شاخص BMWP کیفیت آب رودخانه را در دو طبقه متوسط (ایستگاههای ۲،۱ و ۳) و فقیر (ایستگاه ۴)، شاخص ASPT کیفیت آب رودخانه را در دو طبقه مشکوک به آلودگی و آلودگی متوسط و شاخص هیلسنهوف کیفیت آب رودخانه را در دو طبقه کیفی نسبتا ضعیف و ضعیف قرار داد. بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه، کیفیت آب رودخانه تجن در طبقه کیفی متوسط تا خیلی بد قرار گرفت. نتایج شاخص IRWQI نشان داد که این شاخص برای تمام ایستگاههای رودخانه تجن در فصل سرد بین ۲۳/۷ تا ۰۸/۰۷ و در فصل گرم بین ۴۶/۱۲ تا ۱۶/۳۵ بود. بهطورکلی، آب رودخانه تجن در کلاس توصیفی-کیفی متوسط و بد قرار گرفت و هر چه زمینهای کشاورزی به ایستگاههای مورد مطالعه نزدیکتر بودند، آلودگی آب نیز بیشتر بود. مهمترین منشا آلودگی در محدوده مورد مطالعه، برداشت بیرویه شن و ماسه، پساب کارخانه چوب و کاغذ مازندران، مزارع پرورش ماهی، دامداری، فاضلاب شهر ساری، روستاهای اطراف، پساب شالیزارها و مزارع کشاورزی بود. در این راستا، توجه به مدیریت جامع منابع آبی و ارزیابی اثرات محیط زیستی باید در اولویت قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

رودخانه تجن ، شاخص IRWQI ، توصیفی-کیفی ، آلودگی