جایگاه جغرافیا و برنامه ریزی شهری در بهبود محیط زیست شهری

آینده، نامعلوم، فریبنده و گاه تردید آمیز است، چنانکه بشر را همواره محصور و متوجه خود کرده است. در هر تعریفی از برنامه ریزی، نگاه به آینده و آینده نگری به مثابه بخش تفکیک ناپذیری مطرح می شود که همواره انگیزه انسان برای حرکت و ابزاری برای پیشرفت و تکوین شیوه های مدیریت و برنامه ریزی بوده است. از این دیدگاه برنامه ریزی فعالیتی است برای ایجاد آمادگی در مواجهه با آینده. پیش بینی، دوراندیشی و دیگر رویکردهای آینده نگر به منزله بخشی از فرآیند ساخت چشم انداز و تدوین راهبرد در برنامه ریزی بلندمدت به کار می رود. فرآیند برنامه ریزی دربرگیرنده کلیتی است پیوسته در جریان، از این رو تلقی رویدادها، اشیاء یا افعال به مثابه واقعیت های ایستایی که در زمان و مکان ثابت اند مردود است. برنامه ریزی شهری و فرآیند آن امری مستمر و پویا است و نمی توان با آن به صورت مقطعی برخورد نمود.

کلیدواژه ها:

جغرافیا ، محیط زیست ، شهر ، برنامه ریزی شهری