نقش توسعه بهینه و مشارکت های اجتماعی در برنامه ریزی شهری

در قرن حاضر یکی از معیارهای توسعه یافتگی، میزان انطباق پذیری برنامه های اجرایی کشور با مطالعات جامع آمایش سرزمین است که جهت تحقق یافتن هدف های توسعه پایدار بکارگیری آمایش سرزمینی بهترین و موثرترین راه حل ممکن می باشد. با بررسی به اهمیت چنین مطالعاتی و نقش آن در تحولات توسعه پایدار شهری در نهایت به اهداف توسعه شهرها، توجه به پتانسیل های بالقوه در نقاط مختلف کشور در ایجاد زیرساخت ها امری اجتناب ناپذیر می باشد. امروزه ساخت و سازهای شهری بخش قابل توجهی از سرمایه های ملی را به خود تخصیص داده است، چرا که آنها از پس اندازها و سرمایه های خرد شهروندان گرفته، تا درآمدهای کالن نفتی و ملی، ساخته میشوند و سرمایه های بزرگتر و پایدارتر را ایجاد می کنند. این ساخت و سازها در قالب پروژه های مسکونی، تجاری، صنعتی و .. بخش عمده ای از فعالیتهای اقتصادی کشور را تشکیل داده و سهم قابل توجهی از ثروت ملی در این بخش هزینه می گردد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، مشارکت ، ظرفیت ، تاثیر