حمل و نقل فراگیر برای افراد دارای توانایی متفاوت در کلان شهر مشهد

شهر تنها یک سیستم کالبدی یا طبیعی نیست، بلکه بستر زندگی انسانهاست و بنابراین مکانی برای تحقق آرمان ها، بروز خلاقیت ها و جستجوی سعادت و رضایت آنان محسوب می شود، از این نظر طراحی محیط و معابر شهری می بایست فراتر از اهداف کالبدی وفنی به خواست های اجتماعی، فرهنگی و روانی شهروندان پاسخ گوید. لذا برنامه ریزی ها و طراحی ها باید با ویژگی جسمی تمامی شهروندان سازگار باشد. حمل و نقل فراگیر آن نوع از حمل و نقل است که در آن نیازهای کلیه شهروندان در نظر گرفته میشود لذا به جای آنکه معیار طراحی سیستم های حمل و نقل شهری تنها افراد متوسط جامعه باشند، می بایست افرادی را که دارای تحرک دستی کمتری هستند نیز در نظر گرفت. این معضل ممکن است ناشی از مشکلات اجتماعی باشد که افراد با بنیه ضعیف تر مالی از دسترسی به برخی تسهیلات شهری محروم بمانند یا ناشی از مشکلات جسمی، بدان معنا که افراد مسن، زنان و کودکان و یا کسانی که از معلولیت جسمی حرکتی، نقص در بینایی و شنوایی رنج می برند، نیازهایی دارند که در روش های معمول شهرسازی منظور نمی گردد.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل ، افراد دارای توانایی متفاوت ، کلان شهر ، مشهد.