تحلیل کیفیت آموزشی چند پایه درمدارس عشایر

یکی از چالش های مهم نظام آموزشی ایران، تامین عدالت آموزشی در مناطق محروم و خاص، از جمله جوامع عشایری است. در این میان، کلاس های چندپایه به عنوان الگوی غالب آموزشی در مدارس عشایری، با مسائلی چون نبود منابع کافی، کمبود معلم متخصص، پراکندگی جغرافیایی، و دشواری های برنامه ریزی آموزشی مواجه اند. هدف این پژوهش، تحلیل کیفیت آموزشی در کلاس های چندپایه مدارس عشایری با تمرکز بر شاخص های آموزشی، مدیریتی و روان شناختی است. پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و داده ها از طریق مشاهده میدانی، مصاحبه با معلمان و دانش آموزان عشایری، و بررسی اسناد رسمی گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد که کیفیت آموزشی در کلاس های چندپایه عشایری به طور معناداری پایین تر از کلاس های تک پایه در مناطق شهری و روستایی است. از مهم ترین عوامل موثر در این کاهش کیفیت می توان به ناهماهنگی در برنامه ریزی درسی، کمبود تجهیزات آموزشی، عدم آموزش تخصصی معلمان برای کلاس های چندپایه، و فقدان حمایت های روانی-اجتماعی برای دانش آموزان اشاره کرد. همچنین مشخص شد که معلمان مدارس عشایری اغلب به صورت تجربی و بدون آموزش های کافی با شرایط کلاس های چندپایه مواجه می شوند و در نتیجه قادر به ارائه آموزش باکیفیت و متناسب با نیازهای همه پایه ها نیستند. این مسئله نه تنها مانع یادگیری موثر می شود، بلکه بر انگیزه تحصیلی دانش آموزان نیز تاثیر منفی دارد. در پایان، راهکارهایی همچون برگزاری دوره های ضمن خدمت تخصصی برای معلمان کلاس های چندپایه، استفاده از فناوری های نوین آموزشی، به کارگیری محتوای بومی سازی شده، و افزایش تعامل خانواده ها با مدارس عشایری پیشنهاد شده است. این پژوهش بر اهمیت برنامه ریزی هدفمند و عدالت محور برای ارتقای کیفیت آموزش در مدارس عشایری تاکید می کند و می تواند مبنای تصمیم گیری سیاست گذاران آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کیفیت آموزشی ، کلاس چندپایه ، مدارس عشایری ، عدالت آموزشی ، معلمان عشایر ، برنامه ریزی درسی ، چالش های آموزشی.