تحلیل ریسک پایداری گودبرداری های شهری با استفاده از مدل تلفیقی ژئوتکنیکی-مدیریت ساخت (مطالعه موردی: کلان شهر تهران)

در پروژه های شهری، گودبرداری یکی از حساس ترین مراحل اجرایی است که ناپایداری آن می تواند موجب خسارات جانی، مالی و حقوقی فراوان شود. این مقاله با هدف ارائه یک مدل تلفیقی از تحلیل های ژئوتکنیکی و اصول مدیریت ریسک در ساخت وساز، به ارزیابی پایداری گودها در بافت شهری تهران می پردازد. بدین منظور، ابتدا پارامترهای موثر ژئوتکنیکی شامل نوع خاک، سطح آب زیرزمینی، بارهای زنده و مرده و شرایط محیطی شناسایی و با مدل های عددی (Plaxis ۲D) تحلیل شده اند. سپس با استفاده از روش های تصمیم گیری چندمعیاره (AHP و FMEA)، ریسک های اجرایی، مدیریتی و زیست محیطی ارزیابی و اولویت بندی شده اند. نتایج نشان می دهد که مهم ترین عوامل ریسک زا، ضعف در طراحی سازه نگهبان، تاخیر در اجرای پایدارسازی و عدم توجه به رصد و پایش حین اجرا است. مدل پیشنهادی قابلیت بالایی در پیش بینی سناریوهای بحرانی و ارائه راهکارهای پیشگیرانه دارد. استفاده از این مدل می تواند در افزایش ایمنی، کاهش هزینه های اضافی و ارتقاء تاب آوری پروژه های عمرانی شهری موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

گودبرداری شهری ، تحلیل پایداری ، ریسک ژئوتکنیکی ، مدیریت ساخت ، مدل ترکیبی ، تهران ، AHP ، Plaxis