نگاهی به دو عنصر باد و خاک در شعر سهراب سپهری

آدمی از دیرباز با طبیعت و جلوه های گوناگون آن در ارتباط بوده و مظاهر و زیبایی های جهان هستی بر تفکر آدمی تاثیرگذار بوده و در آثار ادبی و هنری نیز، نمود چشمگیری داشته است. عناصر چهارگانه طبیعی (آب، آتش، خاک، باد)، ریشه در تمدن، تاریخ و اندیشه های اساطیری و افسانه های مردم باستان دارند و در نزد شاعران معاصر نیز معتبر بوده و هست؛ عنصر آب به عنوان یکی از عناصر اربعه و جلوه های دیگر آن مانند: رود، دریا، چشمه، ابر، باران... از جمله موضوعات و دستمایه هایی است که شاعران و نویسندگان ادب فارسی از جمله، سهراب سپهری به آن توجه داشته و از آن متاثر گشته است و در اشعار خود به صورت عناصر خیال متعدد در قالب استعاره، تشبیه، کنایه و مجاز آن را نشان داده است. آتش نیز از جمله عناصری است که همواره ذهن بشر را به خود مشغول کرده است. آتش انسان را گاهی «می سازد» و گاهی «می سوزاند» و همین ویژگی دستمایه آثار منظوم شاعران ایرانی و غیرایرانی شده است. آتش در شعر سهراب نیز در قالب های تلمیح، تمثیل، استعاره، نماد، مجاز و غیره حضور یافته است. خاک به عنوان بستر و محل آفرینش آدمی و باد هم به عنوان عنصر نامرئی که در دل خود راز و رموز نهفته داشته همواره بازتاب متفاوتی در شعر و ادب پارسی داشته است. لذا ما بر آن شدیم که با بررسی این چهار عنصر در شعر سهراب سپهری گوشه ای از اهمیت و جایگاه این ارکان مقدس طبیعی و تجلیات نمادینش را در شعر وی را بیان کرده و بابی برای تحقیق بیشتر در این زمینه را ایجاد نماییم.

کلیدواژه ها:

باد ، خاک ، شعر ، سهراب سپهری