واکاوی نقش زبان و ادبیات فارسی در بازتولید هویت ملی و پیوند آن با عناصر اسطوره ای و حماسی در آثار منظوم

هویت ملی هر جامعه ای بر پایه عناصر متعددی شکل می گیرد که زبان و ادبیات از مهم ترین این مولفه ها به شمار می آیند. در ایران، زبان فارسی به عنوان زبان رسمی، ادبی و فرهنگی، نقشی کلیدی در بازتولید و تداوم هویت ملی داشته است. ادبیات منظوم فارسی، به ویژه آثار حماسی مانند شاهنامه فردوسی، نه تنها حامل تاریخ و فرهنگ کهن ایران است، بلکه با بازآفرینی روایت های اسطوره ای و حماسی، ارزش های اخلاقی، اجتماعی و ملی را در قالبی جذاب و ماندگار به نسل های مختلف منتقل می کند. این پژوهش به بررسی جایگاه زبان فارسی و ادبیات منظوم در تقویت حس میهن دوستی، انتقال خودآگاهی تاریخی و انسجام فرهنگی میان ایرانیان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که زبان فارسی به عنوان وسیله انتقال این متون، نه تنها حافظ فرهنگ ایرانی بوده، بلکه نقش فعال و پویایی در شکل دهی و تثبیت هویت ملی ایفا کرده است. همچنین، منظومه های حماسی با ایجاد الگوهای قهرمانی و ارزش های اخلاقی، نقش مهمی در پرورش حس تعلق و افتخار ملی داشته اند. در نهایت، با توجه به تغییرات فرهنگی و فناوری در عصر معاصر، ضرورت بهره گیری از روش ها و ابزارهای نوین آموزشی و رسانه ای برای انتقال این میراث به نسل جدید مورد تاکید قرار گرفته است. این پژوهش راهکارهایی مانند آموزش تعاملی، تولید محتوای دیجیتال و مشارکت خانواده ها و نهادهای فرهنگی را در این راستا پیشنهاد می کند. در مجموع، زبان و ادبیات فارسی، به ویژه در قالب آثار منظوم، به عنوان سرمایه ای زنده برای بازتولید هویت ملی و حفظ انسجام فرهنگی در ایران شناخته می شوند.

کلیدواژه ها:

زبان فارسی ، ادبیات منظوم ، هویت ملی ، شاهنامه ، میهن دوستی.