بررسی نقش میانجی خودناتوان سازی در رابطه بین ادراک مشارکت والدین و درگیری تحصیلی

زمینه: درگیری تحصیلی به عنوان عاملی کلیدی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان شناخته می شود و ادراک مشارکت والدین می تواند این درگیری را تقویت کند. بااین حال، خودناتوان سازی به عنوان یک مانع روان شناختی ممکن است این رابطه را تعدیل کند. پژوهش های اندکی در ایران نقش میانجی خودناتوان سازی را در این رابطه بررسی کرده اند.هدف: این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی خودناتوان سازی در رابطه بین ادراک مشارکت والدین و درگیری تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی فولادشهر انجام شد.روش ها: این مطالعه توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ۲۱۶۳ دانش آموز پایه پنجم ابتدایی فولادشهر بود که ۳۲۶ نفر با روش تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ادراک مشارکت والدین (نانز و همکاران، ۲۰۲۱)، مقیاس خودناتوان سازی (جونز و رودوالت، ۱۹۸۲) و پرسشنامه درگیری تحصیلی (ریو و تسنگ، ۲۰۱۱) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SmartPLS تحلیل شدند.نتایج: خودناتوان سازی نقش میانجی معنی داری در رابطه بین ادراک مشارکت والدین و درگیری تحصیلی داشت (β=۰.۲۲۵، p<۰.۰۵). رابطه مستقیم بین ادراک مشارکت والدین و درگیری تحصیلی معنی دار نبود (r=۰.۰۸۵، p<۰.۰۵).نتیجه گیری: کاهش رفتارهای خودناتوان ساز می تواند اثربخشی مشارکت والدین را در تقویت درگیری تحصیلی افزایش دهد. این یافته ها بر لزوم طراحی برنامه های آموزشی برای والدین و دانش آموزان تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

ادراک مشارکت والدین ، خودناتوان سازی ، درگیری تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، مدل یابی معادلات ساختاری