مطالعه تطبیقی معیار سن رشد و حجر صغیران در قانون مدنی ایران و قانون کامن لا

براساس ماده ۱۲۱۰ ق . م و تبصره های ذیل آن برای خروج از حجر دو صفت لازم است؛ رسیدن به سن بلوغ و رسیدن به سن رشد.پس از بلوغ سن رشد ثابت شده است و احراز رشد با دادگاه و نظر قاضی می باشد.اطفال از اقشار آسیب پذیر جامعه می باشند و متوجه تبعات اعمال خود نیستند؛فلذا خروج از حجر و حذف چتر حمایتی قانون که فلسفه ی آن در حمایت از محجوران مشهود است،حائز اهمیت می باشد. مطابق مفاد ۳۲۸ و ۱۲۱۶ ق . م و اطلاق قواعد اتلاف و تسبیب و اینکه مسئوولیت مدنی بر اساس سببیت حقوقی و فقدان قصد فعل است و محجور قصد فعلی ندارد؛پس تا سن معقول و روشنی نباید مسئوول شناخته شود.در این پژوهش تلاش شده است تا با مقایسه معیار سن رشد و حجر صغیران در قانون کامن لا و قانون مدنی ایران و مقایسه آنها با یکدیگر از نتایج آن برای اصلاح حقوق موضوعه بهره گیری کرد.لذا موضوع بایستی مورد توجه مجتهدان آگاه و قانون گذار قرارگرفته و با توجه به شرایط موجود در جامعه و مقتضای روز اندیشه نموده و مشکلات حقوقی و خلاهای حمایتی قانون مدنی را در جهت حمایت لازم از صغیران برطرف نمایند.هدف از این پژوهش اولا اصلاح قانون مدنی ایران و احیای مفاد ۱۲۰۹ و ۱۲۱۰ پیشین آن قانون مبنی بر پذیرش سن ۱۸ سال به عنوان اماره رشد،دوما اصلاح تبصره یک ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی،سوما تفکیک اماره بلوغ از سن رشد و در نهایت تعیین سن معیین و معقولی با توجه به شرایط جامعه حال حاضر ایران به عنوان سن رشد در قانون مدنی ایران می باشد.با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع فارسی و لاتین به بررسی موضوع پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

اهلیت ، حجر ، صغار ، سن رشد ، سن بلوغ