تاثیر آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه بر پیشرفت تحصیلی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. هوش های چندگانه، که توسط گاردنر مطرح شد، ابعاد مختلف هوش انسانی را فراتر از معیارهای سنتی مورد توجه قرار می دهد. در این مطالعه، آموزش براساس شناسایی و تقویت هوش های مختلف مانند زبانی، منطقی-ریاضی، فضایی، موسیقایی، جنبشی-بدنی، میان فردی، درون فردی و طبیعت گرا صورت گرفت. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه بود که به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه پیشرفت تحصیلی و آزمون هوش های چندگانه بود. نتایج نشان داد که اجرای برنامه های آموزشی متناسب با نوع هوش غالب هر دانش آموز، موجب افزایش انگیزه، تقویت یادگیری فعال، افزایش مشارکت در کلاس و ارتقای سطح خودکارآمدی می گردد. همچنین، این رویکرد سبب بهبود عملکرد تحصیلی و کاهش اضطراب امتحان شده است. تحلیل داده ها بیانگر آن بود که تطبیق محتوای آموزشی با ابعاد مختلف هوشی، فرصت بیشتری برای ابراز توانمندی و رشد فردی می دهد. لذا آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه می تواند به عنوان رویکردی موثر در ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مورد توجه برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه ، آموزش ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری فعال ، خودکارآمدی