نقش سبک های دلبستگی در یادگیری دانش آموزان

یکی از مولفه های مهم در تبیین تفاوت های فردی در فرایند یادگیری، سبک های دلبستگی است. سبک دلبستگی به عنوان یک الگوی پایدار عاطفی و شناختی در روابط بین فردی، بر نحوه تعامل فرد با محیط آموزشی، معلم و همسالان تاثیر می گذارد. این الگو که از دوران کودکی در بستر رابطه با مراقبان اولیه شکل می گیرد، در دوره نوجوانی و بزرگسالی نیز تداوم می یابد و زمینه ساز رفتارهای تحصیلی، هیجانی و اجتماعی فرد در محیط های آموزشی می شود. در چارچوب نظریه دلبستگی جان بالبی، سه سبک اصلی دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرایانه معرفی شده اند که هر یک ویژگی های خاصی در روابط اجتماعی و سازگاری های شناختی دارند. افراد با سبک دلبستگی ایمن معمولا از سطح بالاتری از اعتماد به نفس، خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش درونی برخوردارند، در حالی که افراد با سبک های ناایمن بیشتر در معرض اضطراب، اجتناب، شکست تحصیلی و افت انگیزشی قرار دارند.پژوهش های متعددی نشان داده اند که سبک دلبستگی ایمن با سازگاری بهتر در محیط مدرسه، ارتباط مثبت با معلمان، مشارکت فعال در فرایند یادگیری و عملکرد تحصیلی بالاتر مرتبط است. این دانش آموزان تمایل دارند که در مواجهه با چالش های آموزشی، از راهبردهای مقابله ای مساله محور و مثبت استفاده کنند، بازخورد را به عنوان فرصتی برای رشد تلقی کنند و در فعالیت های گروهی مشارکت موثری داشته باشند.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، یادگیری دانش آموزان ، دلبستگی ایمن و ناایمن ، انگیزش تحصیلی ، عملکرد تحصیلی.