سبک های دلبستگی و تاثیر آن بر تعاملات دانش امور با معلم

سبک های دلبستگی به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های روان شناختی در دوران کودکی و نوجوانی، نقش بسزایی در شکل گیری روابط بین فردی، به ویژه در محیط های آموزشی ایفا می کنند. تعامل میان دانش آموز و معلم، به عنوان یکی از عوامل کلیدی در فرآیند یادگیری و رشد تحصیلی، به شدت تحت تاثیر نوع دلبستگی دانش آموز قرار دارد. این پژوهش با هدف بررسی سبک های مختلف دلبستگی دانش آموزان ایمن، اجتنابی، دوسوگرا و آشفته و چگونگی تاثیر آن ها بر کیفیت تعاملات دانش آموز با معلم انجام شده است. نتایج مطالعات متعدد حاکی از آن است که دانش آموزانی با سبک دلبستگی ایمن، بیشتر تمایل دارند روابطی گرم، صمیمی و توام با اعتماد با معلمان خود برقرار کنند و در کلاس درس فعال تر و مشارکت جوتر هستند. در مقابل، سبک های دلبستگی ناایمن مانند اجتنابی یا دوسوگرا می توانند به شکل گیری نگرش های منفی نسبت به معلم، کاهش تعاملات کلامی، اضطراب در کلاس و حتی کناره گیری از فعالیت های گروهی منجر شوند. این سبک ها همچنین با مشکلاتی نظیر بی اعتمادی، خجالت، پرخاشگری یا انزواطلبی در روابط با معلمان همراه است. تعامل ضعیف میان دانش آموز و معلم می تواند فرآیند یاددهی-یادگیری را مختل کرده و بر پیشرفت تحصیلی و بهزیستی روانی دانش آموز تاثیر منفی بگذارد. شناخت سبک دلبستگی دانش آموزان، به معلمان و مشاوران این امکان را می دهد که از راهکارهای مناسب تری در برقراری ارتباط بهره ببرند. بنابراین، توجه به سبک های دلبستگی به عنوان متغیری تعیین کننده در طراحی راهبردهای آموزشی و روان شناختی در مدارس، امری ضروری و اجتناب ناپذیر است. این یافته ها می توانند به ارتقای کیفیت آموزش، افزایش تعاملات مثبت و ایجاد فضای یادگیری ایمن و حمایتگر منجر شوند.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ایمن ، تعامل معلم و دانش آموز ، سبک های دلبستگی ، روابط بین فردی ، یادگیری اجتماعی.