چگونه توانستیم از طریق سواد حرکتی مشارکت دانش آموزان کم تحرک یا منزوی در کلاس درس شیمی را برطرف نماییم؟

این اقدام پژوهی به بررسی چگونگی افزایش مشارکت دانش آموزان کم تحرک و منزوی در کلاس درس شیمی از طریق تقویت سواد حرکتی پرداخته است. با شناسایی مشکلات اصلی این دانش آموزان، نظیر عدم اعتماد به نفس، ترس از قضاوت و کمبود تعاملات اجتماعی، برنامه ریزی و اقداماتی طراحی شد که شامل فعالیت های حرکتی، گروه های یادگیری کوچک و کارگاه های مهارت های اجتماعی بود. در مرحله نخست، با ایجاد محیطی حمایتی و تشویق به فعالیت های گروهی، دانش آموزان توانستند به طور فعال در بحث ها و فعالیت های کلاسی شرکت کنند. استفاده از فعالیت های حرکتی در یادگیری، نه تنها حس مشارکت را در آن ها افزایش داد، بلکه باعث شد تا با یکدیگر ارتباط موثرتری برقرار کنند. همچنین، برگزاری کارگاه های مهارت های اجتماعی به آن ها کمک کرد تا توانایی های ارتباطی خود را تقویت کرده و احساس تعلق بیشتری نسبت به گروه پیدا کنند. نتایج این اقدام پژوهی نشان دهنده تغییرات مثبت در رفتار و نگرش دانش آموزان بود. افزایش مشارکت فعال، بهبود روابط اجتماعی و افزایش نمرات تحصیلی از جمله دستاوردهای این برنامه بود. این پژوهش همچنین تاکید می کند که سواد حرکتی می تواند به عنوان ابزاری موثر برای غلبه بر چالش های انزوا و کم تحرکی در دانش آموزان عمل کند. در نهایت، این اقدام پژوهی نشان داد که توجه به ابعاد حرکتی و اجتماعی در فرآیند یادگیری می تواند به بهبود وضعیت تحصیلی و روانی دانش آموزان کمک کرده و زمینه ساز موفقیت های آتی آن ها باشد.

کلیدواژه ها:

سواد حرکتی ، یادگیری مشارکتی ، انزوا ، درس شیمی ، مهارت های اجتماعی ، وضعیت تحصیلی