کودک پرخاشگر,فریادی برای شنیده شدن

پرخاشگری در کودکان، پدیده ای چندبعدی و هشدار دهنده است که غالبا به عنوان نمودی از نارضایتی های روانی، عاطفی و اجتماعی محسوب می شود (بنداری و همکاران، ۱۴۰۲). رفتارهای پرخاشگرانه نه تنها روابط کودک با همسالان و معلمان را مختل می کند، بلکه می تواند زمینه ساز آسیب های جدی در آینده شود (Shaffer & Kipp, ۲۰۲۰). پژوهش ها نشان داده اند که ریشه های این رفتار شامل عوامل محیطی، خانوادگی، و زیستی است و تجربه های تلخ نظیر بی توجهی یا ناکامی، نقش موثری در شکل گیری پرخاشگری دارند (حیدری و بهرامی، ۱۴۰۱). در بسیاری موارد، پرخاشگری کودک را باید «فریادی برای شنیده شدن» دانست؛ چراکه کودکان پرخاشگر اغلب نیازمند توجه، حمایت، و درک عمیق هستند (Goldstein & Brooks, ۲۰۲۱). شناسایی سریع و مداخلات به موقع آموزشی و مشاوره ای، می تواند رشد رفتارهای سازگارانه را در کودکان تسهیل کند (پیمانی و رسولی، ۱۳۹۹). استفاده از تکنیک های ارتباطی موثر، آموزش مهارت های کنترل خشم و مشارکت خانواده ها، اثربخشی مداخلات را دوچندان می سازد (فراهانی، ۱۴۰۰). در نهایت، توجه به شخصیت و نیازهای هیجانی هر کودک، گامی اساسی در پیشگیری از تداوم رفتارهای پرخاشگرانه خواهد بود (Berk, ۲۰۱۹).

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، کودک ، نیازهای هیجانی ، مداخلات تربیتی ، خانواده ، فریاد خاموش