از هوسرل تا شوتز : بازخوانی پدیدار شناسی در بستر جامعه شناسی

پدیدارشناسی، به عنوان یکی از جریان های بنیادین اندیشه در قرن بیستم، با آثار ادموند هوسرل به نقطه اوج خود رسید. این رویکرد با تمرکز بر تجربه ی زیسته، قصدیت آگاهی و روش تقلیل پدیدارشناختی، کوشید بنیان های شناخت انسانی را از نو بازسازی کند. مقاله حاضر، با روش کیفی و تحلیل اسنادی، به بررسی ابعاد معرفت شناختی و روش شناختی اندیشه هوسرل می پردازد و نسبت آن را با علوم انسانی، به ویژه جامعه شناسی تفسیری، تحلیل می کند. در این راستا، دیدگاه های هوسرل با نظریات آلفرد شوتز مقایسه شده است تا میزان کارآمدی رویکرد پدیدارشناسی در تحلیل واقعیت اجتماعی سنجیده شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که با وجود ظرفیت های بالای اندیشه هوسرل در تحلیل تجربه آگاهانه، غفلت از ساختارهای اجتماعی و ابهام روش شناختی، از جمله چالش های آن محسوب می شوند. در نهایت، پدیدارشناسی هوسرل را می توان روشی تاثیرگذار، اما نیازمند تطبیق با بسترهای بین رشته ای و اجتماعی دانست.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، ادموند هوسرل ، آلفرد شوتز ، تجربه زیسته ، قصدیت آگاهی.