مقایسه تطبیقی وضعیت توسعه پایدار از لحاظ ابعاد اجتماعی- محیطی- اقتصادی (نمونه موردی: مناطق ۲ و ۶ شهرداری تبریز)

توسعه پایدار به معنی تلفیق اهداف اجتماعی، محیطی و اقتصادی برای ایجاد آسایش انسان بدون آسیب رساندن به توانایی های نسل آینده در برآوردن نیازهایشان می باشد. شکل گیری شهرها که به لحاظ بعد اجتماعی، محیطی و اقتصادی پایدار بوده و توانایی مقابله با چالش های رشد شتابان جمعیت و مهاجرت را داشته باشد یکی از اصلی ترین وظایف قرن حاضر هست. در چند دهه گذشته رشد شتابان شهرنشینی و گسترش فعالیت های صنعتی، زیرساخت های شهری را کاهش و ضایعات زیست محیطی را افزایش داده است. بعد اجتماعی - محیطی و اقتصادی توسعه پایدار شهری ابزاری مفید در خدمت انسجام شهری هست. از این رو بررسی توسعه پایدار شهر تبریز دارای اهمیت زیادی است. در این پژوهش پس از بررسی ادبیات موضوع و همچنین برداشت های میدانی و تکمیل پرسشنامه ها به مقایسه تطبیقی ابعاد اجتماعی - محیطی و اقتصادی توسعه پایدار شهر تبریز در مناطق ۲ و ۶ پرداخته شده است. روش تحقیق پژوهش حاضر به صورت توصیفی و میدانی بوده که به وسیله پرسشنامه در گروه های مختلف ساکنین، کارشناسان و متخصصین مناطق ۲ و ۶ انجام گرفته است. در این پژوهش تحلیل ها بر اساس نرم افزار SPSS مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد، وضعیت پایداری شهری در منطقه ۲، با ۱۰۵-۵ امتیاز، در سه طیف ضعیف ۳۸-۵، متوسط ۷۲-۳۹ و خوب ۱۰۵-۷۳، رتبه بندی گردید. وضعیت پایداری شهری، در منطقه ۲، %۰ ضعیف، %۵۷/۷۷ متوسط و %۴۲/۲۲ خوب و در منطقه ۶، %۱۱/۱۱ ضعیف، %۴۸/۸۸ متوسط و %۴۰ خوب ارزیابی گردید. رضایت ساکنین و کارشناسان در زمینه پایداری منطقه ۲ نسبت به پایداری منطقه ۶ بیش تر می باشد. با توجه به اینکه توسعه پایدار به عنوان مقوله مهم برنامه ریزی شهری هست از این رو ضرورت برنامه ریزی و آینده نگری در مناطق مختلف شهر تبریز با توجه به شرایط منحصر به فرد هر منطقه بایستی در برنامه ریزی فضاهای شهری با در نظر گرفتن رویکرد توسعه پایدار مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، شهر تبریز ، بعد اجتماعی –محیطی ، فضاهای شهری