اثر یک دوره تمرین درمانی بر رضایت از زندگی بیماران استروک پارالیز

مقدمه و هدف:

سکته مغزی از مهم ترین علل ناتوانی مزمن در بزرگسالان است که موجب اختلال در عملکردهای حرکتی، روانی و اجتماعی می شود و کیفیت و رضایت از زندگی بیماران را به شدت کاهش می دهد. رضایت از زندگی مفهومی چندبعدی است که در بیماران استروک به دلیل کاهش تحرک، وابستگی و افسردگی به شدت آسیب می بیند. تمرین درمانی به عنوان مداخله ای غیر دارویی و کم هزینه، علاوه بر بهبود عملکرد جسمی، موجب ارتقاء خلق، اعتماد به نفس و تعامل اجتماعی بیماران می شود .

روش شناسی پژوهش:

این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل در سال ۱۴۰۳ انجام شد. ۳۰ بیمار سکته مغزی به صورت تصادفی در دو گروه تمرین درمانی و کنترل قرار گرفتند. گروه مداخله به مدت ۸ هفته تحت تمرینات کششی، تعادلی و مقاومتی قرار گرفت و ابزار اصلی پژوهش، پرسشنامه بود. یافته ها نشان داد که میانگین نمره کیفیت زندگی در گروه تمرین درمانی به طور معناداری افزایش یافت، درحالی که در گروه کنترل تغییری مشاهده نشد.

یافته ها: میانگین نمره کیفیت زندگی در گروه تمرین درمانی ادر پیش آزمون نسبت به پس آزمون افزایش یافت که این تغییر از نظر آماری معنادار بود. بهبود در هر چهار بعد کیفیت زندگی (جسمی، روانی، اجتماعی و محیطی) نیز مشاهده شد. گروه کنترل تغییری معنادار نشان نداد. تحلیل کوواریانس نیز اثر مداخله تمرین درمانی را تایید کرد. این نتایج نشان دهنده اثر مثبت، مستقل و قوی تمرین درمانی بر ارتقاء کیفیت زندگی بیماران سکته مغزی است.

بحث و نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد که تمرین درمانی بدون نیاز به سایر مداخلات، موجب افزایش معنادار رضایت از زندگی بیماران سکته مغزی می شود. این روش ایمن، کم هزینه و قابل اجرا در منزل است و موجب بهبود عملکرد جسمی، روانی و اجتماعی بیماران می گردد. تمرین درمانی را می توان به عنوان بخش اصلی برنامه توانبخشی بیماران استروک پیشنهاد کرد.

کلیدواژه ها:

سکته مغزی ، همی پلژی ، تمرین درمانی ، کیفیت زندگی ، توانبخشی