بررسی راهکارها و حل مشکل عدم اعتماد به نفس و کم رویی در دانش آموزان مقطع ابتدایی در یکی از مدارس تهران

در جوامع امروزی افرادی را مشاهده می کنیم که دارای اعتماد به نفس پایینی هستند. اعتماد به نفس یعنی باور داشتن و اعتماد کردن به توانایی های فردی خویش است. از طرفی کمبود اعتماد به نفس به خصوص در کودکان و دانش آموزان می تواند باعث ایجاد اختلال شخصیت شود. توجه خاص اولیاء و مربیان به مبانی تربیت اجتماعی و تقویت مهارت های ارتباطی، از اساسی ترین مسائل در پیشگیری و درمان کم رویی کودکان و نوجوانان است. خجالتی بودن و کم رویی امری شایع در کودکان است، لیکن این هیجان کمتر مورد توجه قرار گرفته است و در ادبیات روانشناختی کمتر به آن پرداخته شده است. هر چند تمام افراد احساس دوگانگی، تردید و خودآگاهی را در موقعیت های جدید اجتماعی تجربه کرده اند اما این احساس گاه می تواند در رشد اجتماعی مورد انتظار کودک مداخله کند و یادگیری را محدود نماید. در این تحقیق مطالعه ای در مورد کم رویی و عدم اعتماد به نفس تعدادی از دانش آموزان کلاس چهارم مقطع ابتدایی در یکی از مدارس تهران انجام شده است. با توجه به مشاهدات رفتار دانش آموزان در کلاس درس و صحبت های مادر دانش آموزان، متوجه کم رویی و خجالت آنها شده ایم. دلیل های متعددی از جمله تک فرزند بودن دانش آموزان، صحبت های دستوری خانواده با دانش آموزان که چه کاری را انجام دهند و چه کاری را انجام ندهند و نیز عدم واگذاری مسئولیت های کوچک و بزرگ اجتماعی به آنها، این دانش آموزان منزوی و دچار کم رویی شده اند. در نهایت با انجام اقدامات، صحبت با دانش آموزان و جلسات با والدین، توانستیم با راهکارهای مختلف و مطرح شده، عدم اعتماد به نفس و کم رویی دانش آموزان را کاهش دهیم.

کلیدواژه ها:

اعتماد به نفس ، کم رویی ، دانش آموزان ، معلمان ، مدارس تهران