بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودکارآمدی ادراک شده و امید به زندگی در بیماران مبتلا به ام اس در شهر یزد

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودکارآمدی و امید به زندگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس(MS) در یزد بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس در یزد در سال ۱۳۹۷ و نمونه پژوهش نیز شامل ۳۰ نفر از این بیماران بودند که به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. برای اندازه گیری متغیرهای پژوهش از پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس(۱۹۸۲) و پرسشنامه امید به زندگی میلر(۱۹۸۷) استفاده شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود که مداخله شامل ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر روی گروه آزمایش اجرا شد. برای تحلیل نتایج نیز از تحلیل کواریانس چندمتغیری(مانکوا) استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد باعث افزایش خودکارآمدی و امید به زندگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس شد (p < ۰.۰۵). بنابراین از این روش می توان به عنوان یک روش موثر در کمک به بهبود کیفیت زندگی، انگیزه های خودمراقبتی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، خودکارآمدی ، امید به زندگی ، بیماران مولتیپل اسکلروزیس(MS)