اثربخشی مداخله آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر انعطاف پذیری روانشناختی و پایداری زناشویی در زوجین شهر اراک

این مطالعه با هدف بررسی تاثیر برنامه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر انعطاف پذیری روانشناختی و پایداری در زوجین انجام شده است. پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل صورت گرفته است. جامعه آماری شامل کلیه زوجینی بودند که به مراکز مشاوره در شهر اراک مراجعه می کردند، و از میان آن ها ۳ نفر به شیوه در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه های انعطاف پذیری روانشناختی، پایداری زناشویی و مداخله درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بود. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS و با سطح معناداری ۰.۰۵ انجام شد. نتایج نشان دادند شرکت کنندگانی که تحت مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کنترل، سطح باالتری در انعطاف پذیری و پایداری زناشویی دارند. همچنین، یافته ها حاکی از تاثیر مثبت و معنادار این درمان بر بهبود این متغیرها است، با اندازه اثر به ترتیب ۲۱۷.۰ و ۰.۶۵. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به عنوان یک روش موثر و کاربردی، در مراکز مشاوره و رواندرمانی قابل استفاده است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، انعطاف پذیری روانشناختی ، پایداری زناشویی