تاثیر ادغام آموزش هنرهای تجسمی و علوم تربیتی در بهبود سلامت روانی دانش آموزان ابتدایی

هدف این مقاله بررسی تاثیر ادغام آموزش هنرهای تجسمی و علوم تربیتی بر سلامت روانی دانش آموزان ابتدایی است. پژوهش حاضر با تکیه بر روش شناسی کیفی-کمی به بررسی این موضوع پرداخته که چگونه تلفیق این دو حوزه می تواند در ارتقاء شاخص های سلامت روانی دانش آموزان نقش آفرینی کند. در بخش نظری، بر مبنای دیدگاه های روان شناسان رشد، نظریه های یادگیری و مدل های آموزشی هنر، تاثیر هنر بر عملکرد شناختی و هیجانی دانش آموزان تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش هنرهای تجسمی، به ویژه در قالب فعالیت های گروهی، به افزایش همدلی، خودآگاهی، کاهش اضطراب، و تقویت مهارت های مقابله با استرس در کودکان منجر می شود. از سوی دیگر، علوم تربیتی با تاکید بر اصول رشد همه جانبه و تربیت عاطفی، بستر نظری لازم برای یکپارچه سازی محتوای آموزشی را فراهم می سازد. در این پژوهش از روش شبه تجربی با گروه کنترل و آزمایش و ابزارهایی چون پرسشنامه سلامت روان GHQ و مشاهده مشارکتی استفاده شده است. نتایج نشان داد که گروهی از دانش آموزانی که تحت آموزش تلفیقی قرار گرفتند، نسبت به گروه کنترل، بهبود معناداری در مولفه های سلامت روانی نشان دادند (p<۰.۰۵). این پژوهش بر ضرورت بازنگری در محتوای درسی و استفاده از ظرفیت های هنر برای ارتقاء سلامت روانی دانش آموزان تاکید دارد. همچنین پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی توجه بیشتری به طراحی برنامه های تلفیقی در دوره ابتدایی داشته باشند.

کلیدواژه ها:

آموزش هنرهای تجسمی ، سلامت روان ، علوم تربیتی ، دانش آموزان ابتدایی ، آموزش تلفیقی