نقش بازی درمانی در کاهش اضطراب جدایی در کودکان

این پژوهش به صورت نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل کودکان ۵ تا ۸ سال دارای اختلال اضطراب جدایی بود که از مراکز روان شناسی کودک شهر تهران انتخاب شدند. ۴۰ کودک به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (بازی درمانی گروهی) و کنترل (بدون مداخله) جایگزین شدند. مداخلات بازی درمانی شامل شش جلسه ۶۰ دقیقه ای با محوریت بازی های حرکتی، نقش آفرینی و شن بازی بود. ابزار اندازه گیری، پرسشنامه اضطراب جدایی کودکان (SAI-C) و مصاحبه ساختاریافته والدین بود. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که در مرحله پس آزمون، میانگین نمره اضطراب جدایی در گروه آزمایش به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل شد (p < ۰.۰۱). همچنین در پیگیری یک ماهه پس از مداخله، اثرات کاهش اضطراب در گروه آزمایش پایدار باقی ماند. این یافته ها موید اثربخشی بازی درمانی در کاهش اضطراب جدایی کودکان است. مطالعات تجربی نشان داده اند که مداخلات مبتنی بر رابطه والد–کودک (CPRT) و بازی درمانی شناختی-رفتاری در مراحل یادگیری و تثبیت مهارت های مقابله ای، تغییرات معناداری در شاخص های اضطراب جدایی ایجاد می کنند (فدایی و نظرعلیان، ۱۴۰۲)

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، اضطراب جدایی ، کودکان ، مداخله روان شناختی ، سلامت روان