نقش ارزیابی توصیفی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش ارزیابی توصیفی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. ارزیابی توصیفی که جایگزینی برای ارزشیابی سنتی مبتنی بر نمره است، به عنوان روشی کیفی و تکوینی شناخته می شود که بازخوردهای سازنده و فردی برای هر دانش آموز ارائه می دهد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و تحلیل یافته های پژوهشی داخلی و خارجی انجام گرفته است. داده ها از طریق بررسی بیش از ۴۰ مقاله، کتاب و پایان نامه مرتبط گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از ارزیابی توصیفی منجر به بهبود انگیزه تحصیلی، افزایش اعتماد به نفس، کاهش اضطراب امتحان و در نهایت ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود (فتحی واجارگاه، ۱۳۹۰؛ حسینی، ۱۳۹۴). همچنین این شیوه ارزشیابی به معلمان امکان می دهد تا با شناخت دقیق تر نقاط قوت و ضعف دانش آموزان، برنامه های آموزشی خود را تنظیم نمایند (Black & Wiliam, ۱۹۹۸). از سوی دیگر، اجرای اثربخش این شیوه نیازمند آموزش و همراهی والدین و معلمان است و چالش هایی نظیر مقاومت فرهنگی، کمبود منابع و تراکم کلاس ها نیز مطرح شده است (کریم زاده، ۱۳۹۸). در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی با تقویت زیرساخت های لازم، توسعه برنامه های آموزشی معلمان و فرهنگ سازی، بستر مناسب برای تعمیم ارزیابی توصیفی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی توصیفی ، پیشرفت تحصیلی ، ارزشیابی کیفی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری تکوینی