بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه اول است. انگیزش تحصیلی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در فرایند یادگیری و پیشرفت تحصیلی، نقش اساسی در عملکرد دانش آموزان دارد. روش های تدریس فعال به دلیل فراهم آوردن مشارکت فعال فراگیران، ایجاد تعامل، فرصت تفکر انتقادی و ارتقاء مسئولیت پذیری، مورد توجه پژوهشگران تعلیم و تربیت قرار گرفته اند. در این پژوهش، با استفاده از روش پیمایشی و رویکرد کمی، داده های مربوط به انگیزش تحصیلی دانش آموزان جمع آوری شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه هشتم مدارس دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، ۳۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی والرند (Vallerand et al., ۱۹۹۲) و پرسشنامه محقق ساخته درباره میزان استفاده معلمان از روش های تدریس فعال بود. یافته ها نشان داد که بین میزان استفاده از روش های تدریس فعال و سطح انگیزش تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰.۰۱). همچنین، تفاوت معناداری بین دانش آموزانی که معلمان آنان از روش های تدریس فعال بهره می گیرند و سایر دانش آموزان از نظر انگیزش تحصیلی مشاهده شد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که استفاده از روش های تدریس فعال می تواند به عنوان یک راهکار موثر در ارتقاء انگیزش تحصیلی دانش آموزان مورد توجه سیاست گذاران آموزشی و معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، دانش آموز ، آموزش و پرورش