تحلیل نقش ارتباطات بین سازمانی در مدیریت بحرانهای اجتماعی در ایران

هدف این پژوهش، تحلیل نقش ارتباطات بین سازمانی در مدیریت بحران های اجتماعی در ایران از منظر ساختاری، نهادی و فرهنگی است. پژوهش با رویکرد ترکیبی و به روش کیفی-کمی انجام شده است. در بخش کیفی از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با مدیران سازمانهای ذیربط استفاده شد و در بخش کمی، داده های حاصل از پرسشنامه با روشهای آماری و تحلیل شبکه ای بررسی گردید. یافته ها نشان دادند که ساختار تعاملات بین سازمانی در ایران مبتنی بر تمرکزگرایی، نبود اعتماد متقابل و فقدان سازوکارهای رسمی تبادل اطلاعات است. تحلیل شبکه ای نشان داد که دولت مرکزی و وزارت بهداشت نقش گره های مرکزی را ایفا می کنند، اما سازمانهای مردم نهاد و رسانه ها در حاشیه شبکه قرار دارند. عوامل تقویت کننده تعاملات بین سازمانی شامل وجود پروتکل ارتباطی، همگرایی معنایی در تفسیر بحران و سطح بالای اعتماد نهادی هستند. در مقابل، ساختارهای بروکراتیک، سیاست گذاری های محدودکننده و فرهنگ سازمانی اقتدارگرا از جمله موانع کلیدی محسوب می شوند. در نهایت، پژوهش تاکید می کند که بازطراحی ساختار ارتباطات بین نهادی با رویکرد شبکه ای و مشارکتی، پیش شرط اساسی برای ارتقاء کارایی مدیریت بحران های اجتماعی در ایران است.

کلیدواژه ها:

ارتباطات بینسازمانی ، مدیریت بحران اجتماعی ، شبکه نهادی ، فرهنگ سازمانی ، تحلیل شبکه اجتماعی