رابطه بین هوش حرکتی و عملکرد تحصیلی در دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف از این پژوهش بررسی رابطه بین هوش حرکتی و عملکرد تحصیلی در دانش آموزان دوره ابتدایی است. با توجه به اهمیت آموزش در دوران کودکی و تاثیر ویژگی های شناختی و حرکتی بر یادگیری، بررسی ابعاد مختلف هوش از جمله هوش حرکتی می تواند به بهبود فرآیند آموزش کمک کند. در این مطالعه، از روش تحقیق توصیفی-همبستگی استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر و دختر پایه های چهارم تا ششم ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. نمونه ای به حجم ۳۰۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل آزمون هوش حرکتی گاردنر و معدل نمرات تحصیلی نیم سال اول به عنوان شاخص عملکرد تحصیلی بود. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد.نتایج نشان داد که بین هوش حرکتی و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۴۱، p<۰.۰۱). همچنین مشخص شد که هوش حرکتی می تواند بخشی از واریانس عملکرد تحصیلی را پیش بینی کند. یافته ها حاکی از آن است که توجه به هوش های چندگانه به ویژه هوش حرکتی در برنامه ریزی آموزشی می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر شود. این پژوهش همچنین نشان می دهد که آموزش هایی که شامل فعالیت های بدنی و حرکتی هستند می توانند توانایی یادگیری و تمرکز دانش آموزان را افزایش دهند. از این رو، پیشنهاد می شود معلمان و برنامه ریزان درسی در طراحی برنامه های آموزشی به ابعاد مختلف هوش از جمله هوش حرکتی توجه بیشتری داشته باشند. در مجموع، نتایج این تحقیق می تواند به عنوان مبنایی برای اصلاحات آموزشی و افزایش کیفیت یادگیری دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش حرکتی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری ، آموزش و پرورش