بررسی اثرات آموزش مهارت های مذاکره بر حل تعارضات دانش آموزان ابتدایی

تعاملات دانش آموزان در محیط مدرسه اغلب با بروز تعارضات و اختلاف نظرهایی همراه است که در صورت عدم مدیریت صحیح، می تواند به کاهش کیفیت روابط اجتماعی و عملکرد تحصیلی آنان منجر شود. مهارت های مذاکره به عنوان یکی از مهارت های کلیدی ارتباطی، نقش مهمی در توانمندسازی افراد برای مدیریت و حل تعارضات ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی اثرات آموزش مهارت های مذاکره بر حل تعارضات دانش آموزان پایه ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی در یکی از مدارس شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که با نمونه گیری تصادفی ساده، ۶۰ نفر انتخاب شدند و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه حل تعارض (بر اساس مدل های معتبر جهانی) بود که اعتبار و پایایی آن با استفاده از تحلیل عاملی و آلفای کرونباخ تایید شد. آموزش مهارت های مذاکره طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای به گروه آزمایش ارائه شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش مهارت های مذاکره به طور معناداری باعث بهبود توانایی حل تعارض در دانش آموزان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است (۰۵/۰ < p). این یافته ها نشان می دهد که آموزش مهارت های مذاکره می تواند به عنوان راهکاری موثر در کاهش تعارضات میان دانش آموزان و ارتقای تعاملات مثبت اجتماعی در مدارس ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی مهارت های ارتباطی و مذاکره در برنامه درسی مدارس لحاظ شود تا زمینه رشد مهارت های اجتماعی و کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

مهارت های مذاکره ، حل تعارض ، دانش آموزان ابتدایی ، آموزش مهارت های اجتماعی ، تعاملات دانش آموزی