ارکان تحقق مسئولیت مدنی داوران ورزشی در نظام حقوقی ایران

زمینه و هدف: عملکرد داوران می تواند نقش تعیین کننده ای در میادین ورزشی داشته باشد، داوران می توانند با دقت در اجرای وظایف خود از وقوع حوادث ورزشی تا حدی جلوگیری و آن را کاهش دهند. این پژوهش با هدف بررسی مسئولیت مدنی داوران ورزشی در نظام حقوقی ایران صورت گرفته است. روش: روش مورد استفاده به صورت توصیفی-تحلیلی بوده است و با مراجعه به مخازن علمی و کتابخانه ای داده های این پژوهش جمع آوری گردید. نتایج و یافته ها: نتایج و یافته ها حاکی از آن است که ورزشکاران، از جمله افرادی هستند که بیشترین آسیب ها را در عرصه ورزش متحمل می شوند. عامل بروز این حوادث و آسیب ها بسیار متنوع است. یکی از این عوامل، داوران ورزشی هستند که گاهی در انجام وظایف خویش سهل انگاری می نمایند و موجب وارد آمدن خساراتی به بازیکنان شده و متعاقب آن زمینه ایجاد مسئولیت مدنی، کیفری و انضباطی را برای خویش فراهم می نمایند. این در حالیست که در زمان های نه چندان دور، خساراتی که به ورزشکاران وارد می آمد، عمدتا بدون جبران باقی می ماند؛ چرا که شرکت در فعالیت های ورزشی نشانه جوانمردی بود، که با دریافت خسارت از عامل ورود زیان، در تضاد قرار داشت. از طرفی خسارت ناشی از شرکت در رقابت های ورزشی، به معنای قبول خطرها، آسیب ها و صدمات وارده به خود بود. اما سال هاست که این تفکر، قدرت مطلق خود را از دست داده است و راه هائی برای جبران زیان ها و خسارات وارده از ناحیه مربیان به ورزشکاران، در برابر آن ها گشوده شده است و داوران در صورت قصور در انجام وظیفه، باید در قبال ورزشکاران پاسخگو باشند. برای تحقق مسئولیت مدنی داوران در حقوق ایران تنها وجود خسارت و تقصیر یا فعل زیان بار کافی نیست، بلکه باید رابطه ی سببیت بین خسارت وارده و تقصیر یا فعل زیان بار داور نیز وجود داشته باشد. رابطه ی سببیت در مواردی که تقصیر شرط ایجاد مسئولیت نیست اهمیت بیشتری می یابد و البته احراز آن نیز دشوارتر می شود. چنانچه حادثه ای جزء شرایط ضروری تحقق ضرر باشد، یعنی احراز شود که بدون آن ضرر واقع نمی شود، آن حادثه سبب محسوب می شود. پس اگر ثابت شود که در صورت مواظبت کامل نیز

کلیدواژه ها:

مسئولیت مدنی ، داوران ورزشی ، نظام حقوقی ، ورزش ، حوادث ورزشی