تاثیر مهاجرت بر شکلگیری محله های حاشیهنشین و راهکارهای یکپارچه سازی

در این مقاله، به بررسی تاثیر مهاجرت بر شکل گیری محله های حاشیهنشین و راهکارهای یکپارچه سازی پرداخته شده است. در این راستا، یک روش ترکیبی (کیفی-کمی) ارائه شده است. یافته های کمی مبتنی بر پرسشنامههای تکمیلشده توسط ۴۲۰ خانوار نشان میدهد که ۴۰ درصد مهاجرتها به دلا یل اقتصادی (بیکاری و درآمد پایین) صورت گرفته است. تحل یل رگرسیون نیز موید آن است که درآمد ماهیانه و سطح تحصیلات، قویترین پیشبینکنندههای رضایت از زندگی هستند. از سوی دیگر، رابطه معکوس مدت اقامت با رضایت از زندگی نشاندهنده پد یده فرسایش امید در بین ساکنان قدیمی است. یافته های کیفی حاصل از مصاحبههای عمیق با ۳۵ نفر از ذینفعان، پنج مضمون اصلی را آشکار ساخته است: چرخه معیوب فقر-مهاجرت-حاشیهنشینی، محرومیت چندبعدی، موانع یکپارچه سازی (بیاعتماد ی به نهادها و ترس از جابجایی)، و راهکارها ی پیشنهاد ی ساکنان. تلفیق یافته های کمی و کیفی نشان میدهد که برنامه های یکپارچه سازی باید رویکردی همهجانبه داشته و همزمان به بهبود شرا یط کالبدی (مسکن و زیرساخت ها) و ارتقای شاخصهای اجتماعی-اقتصاد ی (اشتغال و آموزش) بپردازند. این مطالعه بر ضرورت مشارکت واقعی ساکنان در طراحی و اجرای برنامه های بهسازی تاکید دارد و پیشنهاد میکند که سیاستگذاریهای آینده بر اساس نیازهای اصلی ساکنان (اشتغال ۷۰ درصد، مسکن ۳۵ درصد) و با توجه به تجربیات موفق بینالمللی طراحی شوند.

کلیدواژه ها:

مهاجرت ، محلههای حاشیه نشین ، راهکارهای یکپارچهسازی ، اشتغال و آموزش ، رضایت از زندگی