نقش فناوری های نوین نقشه برداری در بهینه سازی طراحی و اجرای پروژه های عمرانی شهری

تحولات فناورانه در حوزه مهندسی ژئوماتیک و نقشه برداری در سال های اخیر، ساختارهای طراحی و اجرای پروژه های عمرانی شهری را به گونه ای بنیادین متحول ساخته است. گذار از روش های سنتی برداشت مکانی به سوی بهره گیری از سامانه های پیشرفته ای چون لیدار هوابرد، تصویربرداری پهپادی با تفکیک بالا، GNSS دقیق و تحلیل های مبتنی بر داده های چندمنظوره فضایی، بستری فراهم کرده است که در آن امکان تحلیل جامع، دینامیک و هم زمان متغیرهای محیطی، زیرساختی و سازه ای فراهم شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش این فناوری های نوین در بهینه سازی فرآیندهای طراحی و اجرای پروژه های عمرانی شهری، به شیوه ای کتابخانه ای و مروری، منابع تخصصی منتشر شده در دهه اخیر را تحلیل نموده است. تمرکز مطالعه بر تبیین سازوکارهای تحلیلی و عملکردی ابزارها و فناوری های نوین در بهبود دقت داده های مکانی، یکپارچگی اطلاعات میان سامانه های طراحی و اجرا، و نیز کاهش انحرافات ناشی از ناسازگاری های اطلاعاتی بوده است. یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که بهره گیری از فناوری های پیشرفته برداشت داده، نه تنها دقت و سرعت فرآیندهای نقشه برداری را بهبود بخشیده، بلکه با فراهم سازی امکان همپوشانی داده های مکانی با مدل های سه بعدی و اطلاعات زمانی، زمینه را برای تحلیل های چندمعیاری با دقت بالا فراهم کرده است. همچنین، ارتباط یکپارچه میان سامانه های GIS، BIM و پایگاه های داده مکانی، نقش نقشه برداری را از یک عملکرد صرفا توصیفی به یک ابزار تحلیلی و کنترلی ارتقاء داده است. نتیجه گیری این پژوهش نشان می دهد که فناوری های نوین نقشه برداری، در بستر پروژه های عمرانی شهری، ساختاری داده محور و تحلیل پذیر پدید آورده اند که در آن تصمیم گیری مهندسی نه بر پایه ی شهود، بلکه بر مبنای اطلاعات دقیق و هم زمان مکانی استوار شده است.

کلیدواژه ها:

اطلاعات مکانی ، سامانه موقعیت یابی جهانی ، لیدار ، مدل سازی سه بعدی