مدل سازی سه بعدی زیرساخت های شهری با استفاده از داده های نقشه برداری و تحلیل تاثیر آن در مدیریت بحران

با گسترش پیچیدگی های کالبدی و عملکردی شهرهای معاصر، ضرورت درک عمیق و چندبعدی از وضعیت زیرساخت های شهری در بسترهای مختلف کارکردی بیش از پیش اهمیت یافته است. در این راستا، مدل سازی سه بعدی زیرساخت های شهری با تکیه بر داده های دقیق نقشه برداری، به عنوان رویکردی نوین در تحلیل پیوسته زیرساخت ها در وضعیت های بحرانی و فرا بحرانی، جایگاه ویژه ای در نظام مدیریت شهری مبتنی بر داده یافته است. هدف این پژوهش، واکاوی ظرفیت های تحلیلی مدل سازی سه بعدی در ارزیابی و پایش زیرساخت های شهری و بررسی تاثیر آن در ارتقای قابلیت تحلیل و پیش بینی در مدیریت بحران است. روش پژوهش بر مبنای مطالعه کتابخانه ای و مروری بر جدیدترین منابع علمی، مقالات تخصصی، و گزارش های فنی معتبر حوزه های نقشه برداری پیشرفته، مدل سازی شهری و سامانه های اطلاعات مکانی انجام شده است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که مدل های سه بعدی تولیدشده بر پایه داده های نقشه برداری با دقت بالا، به ویژه از طریق فناوری هایی چون لیدار، فتوگرامتری پهپادی و اسکن های لیزری متحرک، امکان بازنمایی دقیق هندسه و روابط عملکردی زیرساخت ها را فراهم کرده و به عنوان بستر تحلیل سناریوهای پیچیده بحران نظیر زلزله، فرونشست، یا تخریب پیشرونده ایفای نقش می کنند. این مدل ها، هنگامی که با سامانه های اطلاعات مکانی و چارچوب های استاندارد مدل سازی مانند CityGML یا BIM-GIS همگرا شوند، توان تحلیل فضایی-زمانی و سازه ای را به صورت هم زمان در اختیار مدیران شهری قرار می دهند. نتیجه گیری پژوهش تاکید دارد که بهره گیری از مدل های سه بعدی با پایه نقشه برداری دقیق، نه تنها موجب ارتقاء دقت در شناسایی آسیب پذیری های زیرساختی می شود، بلکه بستر تصمیم گیری های واکنشی و پیش نگرانه را نیز در چرخه مدیریت بحران فراهم می سازد؛ امری که در معماری نوین شهرهای داده محور، واجد نقش کلیدی و بنیادین است.

کلیدواژه ها:

اسکن لیزری ، بحران شهری ، مدل سازی سه بعدی ، نقشه برداری پیشرفته